Twee washandjes en een fles olie

Met een boodschappenbriefje en een grote portemonnee stap ik de AH in.         Een fles allesreiniger en een fles olie. Rechts boven het gasfornuis staat de oude fles; “Ik wil precies dezelfde”. Voor het schap zie ik een kleine en een grote versie staan. Ik besluit de kleine te nemen en vraag mij tegelijkertijd af of mijn moeder deze fles nog leeg gaat krijgen. Ik fiets terug, ruim de boodschappen op en haal de was uit de droger.

Mijn moeder heeft een ‘slechte dag’. Ligt op het bed dat voor het raam staat. We hebben arme tijden gekend; een tijd waarin de kachel niet kon branden en rijst met boter, suiker en kaneel iets te vaak op het menu stond. Nu is mijn moeder in staat om even snel een goed bed aan te schaffen dat precies hoog genoeg is om niet door de hele straat aangegaapt te worden.

Ik vouw de was op. Thuis gooi ik onderbroeken hup op hun plek; nu gaan ze keurig in drieën gevouwen de kast in. Een grote stapel hemden; bij mij hebben ze alle kleuren van de regenboog maar bij haar zijn ze wit. De stapel in de kast begint te schommelen onder mijn vouwwerk. Ik mis de stapel geruite overhemden van mijn vader.

Vroeger stampte en foeterde ik van binnen als het ging over, ‘zorgen voor ouders’. ‘An me nooit niet. Zij hebben niet voor mij gezorgd dus ik ga echt niet voor hen zorgen’. Het sterfbed van mijn vader heeft echter mijn hart geopend en mij kracht gegeven om voorbij te gaan aan wat is gebeurd én om wat nu gebeurd, te kunnen dragen. Liefde is het enige dat eeuwig blijft. Liefde is een werkwoord.

Voordat ik de steile trap weer afloop leg ik twee washandjes neer op de wastafel. Net zoals gisteren gris ik de bijbel uit de kast. Ik sla ‘m open en zie wat gearceerd is; zie mijn eigen stukken weerspiegeld in de gele strepen die mijn moeder heeft geplaatst. Vandaag lees ik niet zo maar iets voor.

Mijn moeder heeft een zwaar leven gehad en is zoals ze zelf ook aangeeft, lang geen leuk mens geweest maar sinds ze werkelijk is gaan geloven kon ze hetgeen haar hinderde opzij zetten en is ze een wijs, krachtig en liefdevol mens geworden. Achter de wolken schijnt de zon. Ik verpak mijn gevoel in de tekst en lees over ‘innerlijk licht’.

Er is nog tijd om dingen te helen tussen ons. Ik heb mijn vader beloofd om haar niet meer in de steek te laten maar als hij zou weten van de fles olie, de twee washandjes en het opengeslagen boek dan zou hij niet minder verbaasd zijn als ik. Als ik naar huis fiets schijnt de zon terwijl de tranen over mijn wangen lopen.

Wilma van Galen

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!