Stront

Keutel, drol, bolus, feces, ontlasting, uitwerpsel. Wierp het zich er maar uit!   Het zit niet vast; de massa beweegt door haar darmen op zoek naar licht, de uitgang, de vrijheid of desnoods, in simplistische taal en op z’n minst, de wc-pot wanneer ze weer op de wc zit.      

Defecatie heet die val, duikeling of zachte landing, weet ze inmiddels, na een blik in haar encyclopedie. Of het nou een klein hard drolletje is die door een plons het water op doet spetteren, of een zachte vlaai op een ongestelde dag; het heet defeceren. Hetgeen gedefeceerd wordt is afhankelijk van wat je naar binnen stopt, en de hardheid wordt bepaald door de hoeveelheid water die er in de darm aan onttrokken kan worden. Ondertussen heeft ze het idee dat er verschillende maaltijden zich gevoeglijk in haar darmen hebben genesteld en een dans is van één grote langwerpige plakkende sliert en kleine harde uitgedroogde keuteltjes. De muurbloempjes van het feest die achter gebleven zijn na een nacht fiks doorhalen. Het verstopt niet alleen haar darmen maar ook haar hoofd. Het enige waar ze zich nog mee bezig houdt, mee bezig kan houden is de drol die in de loop der dagen een massa is geworden. De gele brij waardoor haar gang weer vreemd vertrouwd rook, niet lang nadat de rouwkaart op haar mat viel, was het laatste wat ze heeft zien liggen in de pot. De kleur van de zon die niet gezien wordt maar wel wordt gevonden in de fles.

Telkens als ze de drang van het gedrocht voelt loopt ze met kleine stapjes naar de wc om weer een poging te wagen. Zachtjes persen als een moeder die haar kindje sust dat keihard op haar knie is gevallen en na een luide jankpartij nog wat aan het nasnikken is. Zachtjes persen om de massa weg te leiden van de plek waar het niet meer hoort. Net zoals hij met zachte tred en een fles in zijn hand, haar leven was uitgelopen. Een fleurig lintje van de slijter er om heen, maar zij wist dat het geen presentje was. Het stille geheim. Zijn easy going als façade voor het lege duister.  “Ik voel mij een niemand”, had hij die laatste avond van hun samenzijn gezegd.

Ze heeft onderhand het gevoel dat haar darmen meters en meters lang zijn en dat ze bezig zijn aan een fikse wandeling om de schoonheid ten aanschouwen van haar binnenste. Het bereikt wel de deur naar de uitgang maar daar blijft het dan ook bij. Moeizaam komt ze telkens weer overeind om stapje voor stapje terug te lopen naar haar bed om zich daar uit te strekken. Het gedrocht in haar binnenste strekt zich evengoed uit. Kruipt weer terug door de hele gang. Het roze van haar wangen verbleekt tot stille witte pijn tegen de tijd dat alles weer op z’n plaats lijkt te liggen. Sinds tien dagen bestaat haar leven uit stront, stront en nog eens stront. De begrafenis had ze aan zich laten voorbij gaan; geen trek om in een déjà vu te staan. Geen zin om de uitgestreken betraande koppen van zijn familie te zien, die evengoed wisten wat zij wist. In stijl had ze het op een zuipen gezet.

De tegels in haar wc heeft ze geteld. In het begin alleen nog die van de zijkanten maar inmiddels weet ze ook hoeveel er op de grond liggen.           Haar eetlust is minimaal; de angst dat haar lijf gaat ontploffen, groeit met de dag. Ontbijtkoek, roggebrood en water is het enige wat ze nog naar binnen krijgt. Advies van de huisarts die ze na een week heeft gebeld. God, wat verlangt ze naar de stank van een goede bolus. Voorzichtig draait ze zich om naar de andere kant van de muur. Wil ze vasthouden wat er niet vast gehouden kan worden? De tijd, de liefde. Roggebroodkruimels sieren haar matras en in de verte ziet ze de grijze rand. Waarom grijs was het eerste dat ze zich afvroeg toen ze de kaart opende. Om al snel te beseffen dat grijs past bij een net niet geleefd leven, een niets, een niemand. Grijs terwijl hij ooit veelbelovend sprankelend zwart was. De geur van het zweet van zijn huid en de meurende gele damp pasten bij het grijs dat zijn leven was gaan ontkleuren. Een slok erin en wat leven eruit.

Ze hoort beneden haar zus binnenkomen en richt haar gedachten op wat komen gaat. De eerste spuit met het kille goedje is gisteren zonder enig resultaat al naar binnen gespoten. Ze was op de pot gaan zitten met kokend water in een pannetje onder haar gat, maar zelfs dat samenspel had niet voor bevrijding gezorgd. Vandaag een nieuwe poging en ze besluit te blijven liggen. In stilte pakt ze de spuit van haar zus aan en terwijl die naar beneden loopt brengt ze het tuutje naar de plek waar het leven weer zou moeten gaan beginnen. Ze is moe van de pijn in haar darmen en het verdriet dat evengoed vast lijkt te zitten. De emmer staat klaar voor het geval dat het gaat gebeuren.

Het spul lijkt zich een weg te banen door de sliert en dwars door alle muurbloempjes heen. De massa begint te bewegen, rommelend als de donder op een zomerse dag. Opstaan bij de 10e tel of de 20e? Bij zeven zwiert ze haar benen over de rand van het bed heen en bij acht, voelt ze de rand van de emmer aan haar achterwerk. Het plastic is minder koud dan de bril van de wc kan ze nog net bedenken, voordat de deur open gaat en de massa als vanzelf de emmer in glijdt. Leeg, leger, leegst; er is geen overtreffende trap voor en vandaag is alles mogelijk. De zucht van verlichting lijkt ook uit haar darmen te komen. Voorzichtig staat ze op; houdt de emmer tegen die met haar billen mee omhoog wil en kijkt naar haar productie. De emmer is vol. Het is geen sliert maar een soort van komma waarvan het uiterste puntje zich net los laat van het randje om vervolgens ook in de emmer te zakken.

Ze begint te lachen, loopt gierend van het lachen terug naar haar bed, hijst haar onderbroek weer op en lacht. Haar zus steekt voorzichtig haar hoofd om de hoek en als ze ziet wat er in de emmer zit, begint ze ook te lachen. Het leven stroomt weer in haar terug; er lijkt weer lucht in haar ingewanden te komen. Tranen over haar wangen van opluchting. Buiten breekt de zon door en een lichtstraal valt over de vloer heen. Grijpt zowel de rouwkaart als de emmer die dampend staat te wachten. Hij zette punten. Zij plaatst komma’s.

Wilma van Galen

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!