Partiflop

p

“Het moet korter. Nee, in je eigen bewoordingen. Wat is dat nou weer, ‘krenten in de pap’, wat had je gisteren- dat was beter”. Ik voel de irritatie van de vrouw die achter mij staat, terwijl haar hand de vellen papier naast mij (van mij!) heen- en weer schuift. Het, ‘als je niet, dan zwaait er wat’, had mij die dag stevig in de greep.

Het woord ‘partiflop’ dook later op. Veel later want de dreiging die ik ervoer was de eerste dagen te groot om ook maar enige creatieve denksprong te kunnen maken. Het re-integratie traject dat ik volgde via de gemeente had absoluut zijn positieve kanten, maar er werd aan iets essentieels voorbij gegaan. Mensen leren wanneer er vertrouwen en veiligheid is.

Ik was blij met het aanbod maar met de dreigende woorden, ‘als je niet, dan zwaait er wat’ geenszins. Ook al is het 101 keer een geautomatiseerd iets, het went niet! Iets wat hoogleraar Evelien Tonkers ook stelt. Ik kan relativeren wat ik wil, maar het komt op onplezierige wijze binnen!

Het effect van het gedreig liet zich zien tijdens het traject. Zowel ambtenaar als trainster riepen nog net niet dat we uitverkoren waren, want er zijn na ‘een ronde intakes’ ook de nodige mensen afgevallen. Nu wilde het leeuwendeel van de groep ook echt een baan maar het lijkt mij sterk dat de hoeveelheid absenties om welke reden dan ook, toevallig was. Het is maar de vraag wie er in mijn groep zaten die vooral, en in het ergste geval, ‘alleen’ vanwege de dreiging met ‘als je niet, dan zwaait er wat’ meededen.

Het woord ‘partiflop’ schoot ook als een paddenstoel in mijn hoofd omhoog omdat de wijze waarop wij getraind werden, voorbij ging aan de idee van een participatiesamenleving. We moesten dat wat ons ooit genekt heeft net zoals een mogelijke beperking, verwoorden in leugentjes voor bestwil. En ik kon maar beter niet zeggen dat als ik doorschiet in één van mijn kernkwaliteiten, ik mij als een rebel kan gaan gedragen. Het verkoopt niet! Het bezorgt je geen baan.

Kan zijn maar verandert er iets met deze opstelling? Staat deze uitgedragen visie niet haaks op participatie? Participatie vraagt om het gaan zien dat elk mens, waarde heeft. Elk mens kan iets betekenen voor een ander. De kracht in ieder mens stimuleren kan bij dat alles een aardige rol spelen.

Zolang we mensen (of onszelf) afwijzen om welke reden dan ook, komen we niet echt veel verder. Een afwijzing die vaak voortkomt uit een, ‘niet kennen’ en dat werken we aardig in de hand als we bezig blijven met ‘leugentjes voor bestwil’. Leugentjes die niet alleen ons (voormalig) struikelblok verbergen maar ook onze (wils)kracht. Of willen we de richting op dat degene die het best verstoppertje kan spelen, een reguliere baan krijgt en zij die daar echt niet toe in staat zijn aan de kant mogen blijven staan. Niets mis met vrijwilligerswerk maar het brengt geen normaal inkomen in het laatje, privacy kan je vergeten en je blijft afhankelijk van organisaties die je nare geautomatiseerde brieven bezorgen. Wil werkgevend Nederland mensen min of meer blijven dan wel gaan dwingen om leugentjes te verkopen?

Nu ben ik niet geheel op mijn achterhoofd gevallen en had ik dan wel braaf ‘ja’ gezegd op ‘het aanbod’, maar heb ik mij ook als de wiedewaai aangemeld bij een Jobgroup. Daar hoefde ik niet bang te zijn dat het gedrag dat ik vertoon mogelijk geïnterpreteerd wordt als ‘een niet willen’, met alle gevolgen van dien. Daar zat Kafka niet achterin in de klas een deuntje mee te zingen waardoor ik mijn eigen stem niet meer kon horen. Daar werd ik in mijn beleving niet afgebroken om met een frisse wind en een dartele loop (hoeveel contradicties wil je in een zin lezen) de arbeidsmarkt af te struinen. Daar werd ik erkend, bekrachtigd en vond ik inspiratie. Het was op vrijwillige basis en dàt was goed te merken. Mensen waren bijzonder gemotiveerd, er was een openheid waar je ‘u’ tegen zegt en ook een grote dosis betrokkenheid. Het ene traject leerde mij trucjes en het andere traject gaf mij het zelfvertrouwen dat ik die ene leuke baan die past bij het gegeven dat ik energie krijg van interviewen, onderzoeken, schrijven en organiseren echt wel zou gaan vinden met daarbij een werkgever waarmee ik met gemak door één deur kan.

Ik geloof in, ‘in beweging komen’ maar participeren vraagt meer dan een zwiep onder het achterwerk en dreigen met, ‘als je niet, dan zwaait er wat’. Veiligheid, openheid, vertrouwen, gezien worden- dat soort kreten past eerder bij het ideaal van een participatiesamenleving. Het zou fijn zijn als dàt uitgedragen gaat worden!

Wilma van Galen

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!