Losgeslagen (on)zin

Brood-met-liefde

Wat gebeurt er als je innerlijk naar buiten komt?’, was een vraag die esoterisch filosoof een tijd geleden stelde. Mijn droge reactie was ‘dan wordt je zichtbaar’ waarop ik als reactie de vraag kreeg: ‘wat zijn de verder liggende consequenties van meer effecten die zich gedragen in verstrengelde dynamiek?’. Vragen die zo onzinnig lijken en zo los van de realiteit & het rationele lijken te staan dat ze mijn brein of ik nou wil of niet, in beweging brengt. Er zijn meerdere antwoorden mogelijk en tegelijkertijd is er geen enkel antwoord. Zoals we ook onmogelijk de waarheid kunnen kennen.

Kruim

Wat heel is, kunnen wij niet zien, het is
te groot, het past ons niet en niet
in onze hoofden
maar wat aan mootjes, haksel is, verkiezeld,
kruim, gepureerd, verstoven of ontbonden-
al het verdeelde zit voorgoed in ons

Eva Gerlach

‘Wat gebeurt er als je innerlijk naar buiten komt?’, is een vraag die er al van uit lijkt te gaan dat er iets gebeurt maar er kan net zo goed niets gebeuren aangezien je innerlijk concreet niet naar buiten kan komen. Tegelijkertijd is je innerlijk vanaf het moment dat je geboren bent, zichtbaar. Ook al zeg je niets; je innerlijk is te zien in je oogopslag, je mimiek en je manier van bewegen. ‘Wat zijn de verder liggende consequenties van meer effecten die zich gedragen in verstrengelde dynamiek?’, is een vraag die voor vraagtekens zorgt. Een ‘sneeuw is wit’-redenatie. Staat dynamiek sowieso niet voor ‘beweging die ontstaat door een krachtenspel van factoren’. Door jezelf neer te zetten in de wereld; te laten zien en horen wat je denkt en voelt kan je in verbinding komen met andere mensen. Iets waardoor je kunt groeien en liefde kan ervaren maar je kunt ook verward raken en stevig gekwetst worden. Doelt hij daarop? Als hij überhaupt ergens op doelt. Stel, je denken wijkt behoorlijk af van wat gangbaar is en je treed toch naar buiten met alles wie je bent; ontstaat dan niet zo maar een dynamiek maar een dynamiek met zoveel lagen dat het wel verstrengeld moet raken? Het zijn geen kruimels meer maar broodkorsten.

De korsten die zo vaak naar de zijkant van het bord worden geschoven. Gaan deze vragen niet in feite over overgave. ‘Zijn met wat is, in jezelf en de wereld’. Of wellicht over karma als je het woord ‘innerlijk’ splitst in inner-lijk. Onze ziel die we leven na leven meedragen, de levens die we achter gelaten hebben? De dood die we in ons meedragen. Of mogelijk over ‘buiten jezelf raken’, geen grenzen meer ervaren en denken dat je Jezus bent? Wellicht moet ik het simpel zien en denken aan de kotsende katerpartij na een drankgelag of ziekte die mede ontstaat door wat er in je innerlijk plaats vindt. Ik kan ook denken dat hij een link legt met het stervensproces van mensen. Wat ik zag bij het sterven van mijn ouders is dat ze beiden zuiver bijna transparant werden. Terwijl het leven uit ze wegtrok zag ik hun ego de benen nemen, waardoor ik mijn ouders kern’ –hun enorme kracht en liefde- opeens kon aanschouwen en daarmee ook stukken van mijn eigen kern. Hoe mooi zou het zijn als mensen dat eerder gaan doen. Gaan de vragen daarover? De kracht die een mens kan ontwikkelen wanneer je stopt met een flauwe versie van jezelf in de wereld neer te zetten. Zonder inhouden, gas geven ook al levert dat een gevecht met ‘verstrengelde dynamiek’ op? Een andere ingang die ik zie naar een mogelijk antwoord heeft alles te maken met ‘dat wat niet zichtbaar is’. We zijn mensen met een brein en een hart en denken en voelen van alles. Maar dat is niet alles. We zijn als mens gefragmenteerd en kunnen nooit alles omvatten. Er is een hogere werkelijkheid die we dan wel niet kunnen zien en waar nauwelijks taal voor is maar die we wel kunnen ervaren. Wellicht zit het antwoord wel verscholen in onderstaand gedicht van Tomas Lieske.

De eierschaal

Hij draagt de schaal van zijn geluk
en loopt door de wereld. Het is hem ontraden te struikelen
of wilde, jeugdige sprongen te maken; hij moet zijn kalken
geluk beschermen tegen de stoten van de tijd, tegen de horten.
De schaal is zo dun dat het licht erdoorheen schijnt,
de afdruk van een kindervinger kan de schaal al misvormen
Hoe hij als kleine, nerveuze jongen die eierschaal al moest
dragen en een lied moest zingen terwijl alle anderen keken.
En hij voelt hoe ze hem soms bij de voeten grijpen en aan hem trekken
en zijn benen pijnigen en met kwispels uit het lood proberen te slaan.
Hoe verder hij de woestijn in trekt om zijn eierschaal door de wereld
te dragen, des te onttakeld, des te barrevoets, des te heftiger
achtervolgd door schreeuwende lieden die hem beschuldigen.
Dat zijn eierschaal ongeschonden is en in staat het geluk te brengen.

eierschaal_1348171028

Wilma van Galen  

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!