Kniv in tekst!

 

 

http://theyoungcoffeebook.tumblr.com

Foto> Maaike Den Hartog 

 

Toen ik de eerste keer Kniv oftewel Richard Vink (27) ontmoette, meldde hij al snel dat hij ADD heeft en na een blik in zijn ogen geworpen te hebben, bevestigde hij; “Ja, ook hoogbegaafd”. Ik mocht ‘m interviewen voor een overkoepelende vrijwilligersorganisatie die ‘m schichtig had ingeleid. Zo schichtig als hij ingeleid werd, zo leuk werd dat interview waarvan maar een enkel procent uiteindelijk door het luchtruim vloog. Dik anderhalf jaar later mag ik Richard nogmaals het hemd van het lijf vragen en deze keer hoeft hij nergens om heen te draaien en dat doet hij dan ook niet.

Richard is één van de (vrijwillige) beheerders van jongerencentrum Scum (“Ik ben de politieagent van de middag”), speelt in een bandje en maakt YouTube filmpjes waarin hij nogal droog verteld over zaken die met cultuur te maken hebben. Hij is behoorlijk maatschappij kritisch; wil iets over brengen maar laat mensen daarnaast het liefst lachen.

Als ik vraag wat hij heeft, geeft hij aan dat het zelf nog geeneens weet. “Ik heb een waslijst van allerlei dingen. Het laatste wat eruit is gekomen is autisme. Daarnaast ADD, ADHD, depressieve buien en ik ben heel slim. In stijgende lijn vanaf 130. Het is mij niet duidelijk wat daarmee bedoeld wordt maar dat interesseert mij geen hol, als ik mijzelf maar snap”.

Voordat hij filmpjes maakt werkte hij als vrijwilliger in de zorg. Richards hoogst genoten opleiding is die van ‘Niveau 2 helpende’. “Op de basisschool en de middelbare school werd ik gezien als lastpak. Ik was een vervelende irritante punker, ik schopte tegen alles aan. Was nooit stil, zat mij te vervelen; er was voor mij geen uitdaging. Ik was laks, leerde nooit voor toetsen en maakte mijn huiswerk niet, maar als de leraar iets vroeg, had ik wel het juiste antwoord. Ik onthoud heel veel. Zowel mijn ouders als scholen zeiden: ‘Hij kan het wel maar doet het niet’. Ik heb de meeste tijd van mijn schooltijd in de bibliotheek gezeten. Niemand kwam op het idee om te kijken wat er met mij aan de hand was. Niet dat ik dat zelf wist, maar je zou verwachten van leraren en consulenten enzo die zich binnen een school bewegen, dat ze gaan onderzoeken wat er aan de hand is maar ze hebben bij mij voor de makkelijkste weg gekozen. Ik ben een klassiek voorbeeld van een naar vervelend jongetje die uiteindelijk heel veel problemen blijkt te hebben waar hij veel eerder mee geholpen had kunnen worden. Ik zou niet willen dat er met een ander ook gebeurt, wat er met mij is gebeurd”. Richard heeft geen behoefte om alsnog uit te halen naar mensen uit het verleden. “Ik denk dat het te makkelijk is om te haten; ik ga liever de moeilijke weg”.

“Ik heb heel wat jaren rondgelopen met verwarring over mijzelf en sinds ik er eindelijk achter kwam dat ik ook autisme heb, worden dingen steeds duidelijker. Ik ben nu aardig op de goede weg. Ik word ook echt gesteund door mijn ouders voor wie ik immens veel respect heb. Mijn vader heeft zich heel erg erin verdiept en laat zich nog steeds informeren. Geen idee hoe het zit met mijn ouders, zussen en broer. Ik ben de perfecte mix van mijn ouders maar dat zijn veel meer doe- dan denkmensen. En ik denk dat mijn kleine zusje ook slim is.”

Wat onder het kopje autisme valt, kan Richard niet aangeven. “Ik kan mezelf niet splitsen’. Het is vooral de manier waarop ik reageer op prikkels. Ik raak overprikkeld door drukte die ik niet zelf kan handelen door het rustig te maken. Alles gaat dan sneller in mijn hoofd en ik word dan ook veel sneller terwijl ik normaal over kan komen als een traag iemand. Ik voel die drukte in mijn hoofd maar ook bij mijn ogen. Als ik overprikkeld raak dan word ik luidruchtig, kan ik woedend worden en naar mensen kan ik heel nijdig reageren alsof ze niets betekenen. Ik kan over het algemeen niet zo tegen onintelligente mensen die zich bemoeien met dingen waar ze zich niet mee horen te bemoeien. Als ik niet overprikkeld ben, dan neem ik de tijd om je te vertellen dat je niets betekent maar in overprikkelde staat, heb ik daar geen tijd voor”. Richard heeft net als de meeste mensen met autisme geen dubbele agenda en merkt het wel op als hij iemand tegenover zich heeft die wel een dubbele agenda heeft.

“En als ik overprikkeld ben ga ik geluiden maken. Ik kan van alles onderdrukken maar dat kost moeite en ik wordt er heel erg moe van. Als ik overprikkelt raak, ga ik het liefst naar huis en ga ik muziek luisteren. Naast de prikkels heb ik ook wel de tik om aan mijn hoofd te krabben en pijn ervaar ik pas als ik het zie. Ik kan wel twee dingen tegelijk doen maar dan moet er echt niemand in mijn buurt zijn”.

Al lezend kan je als lezer de indruk krijgen dat Richard weinig plezierig is in de omgang (over op tenen trappen geeft hij aan dat hij liever voor de hele voet of het halve been gaat) maar dat is geenszins het geval. Sociaal mens met een groot hart en een enorm gevoel voor humor maar hij kan slecht tegen onzin. Hij heeft dan ook de nodige hulpverleners versleten die hem volgens zijn zeggen, niet konden helpen. Richard is groot, breed en scherp in zijn bewoordingen. “Ik val op en daar kan ik weinig aan doen en ik ben het wel gewend dat mensen zo op mij reageren”. Richard is zich altijd wel bewust geweest van dat hij anders is. “Ik vat veel dingen anders op, werd sneller volwassen en had zo mijn politieke ideeën al kon ik dat niet op een manier verwoorden die vriendelijk was. Ik zag ooit een clip van de Sexpistols en besloot toen die kant op te gaan. Pas toen een vriendin van mijn ouders, de tip gaf om mij te laten onderzoeken en ik bij de GGZ terecht kwam, werd het duidelijk”. Richard heeft geen last van oordelen van de maatschappij. “Het houdt mensen scherp. Als autist zie ik de wereld anders”. Hij geeft ook aan dat hij moe wordt van mensen die piepen dat ze autisme hebben. ”Ik heb zoveel jaar moeten leven zonder dat ik wist wat er aan de hand was”.

Tussendoor vraagt hij: “Hoe noem je een tuinbroek die je binnenshuis draagt”. Ja, hij heeft wel wat met taal wat je in zijn filmpjes wel terug ziet. “Ik kan heel hard om mezelf lachen”. Over de dingen letterlijk nemen zegt hij dat het juist leuk is om daarmee te spelen. “Het voordeel van slim zijn”.

Later, later wil hij wel kinderen. Het lijkt hem leuk dat ook zij de dingen anders zien en denkt de drukte wel aan te kunnen doordat hij dingen wel opzij kan zetten. “Ik kan mij niet voorstellen daar niet mee te kunnen leven, anders kan je net zo goed niets meer doen”. Er is nu een vrouw in zijn leven die ‘m neemt zoals hij is. “Als ik opeens niet kan en afzeg, dan heeft ze daar geen moeite mee”. Het gaat overduidelijk een stuk beter met Richard (en dat zit ‘m niet alleen in het gegeven dat hij tegenwoordig witte gympen en bloesjes draagt) sinds ik hem leerde kennen. “Ik ben eruit gekomen door positieve dingen te doen, dingen die ik leuk vindt en die worden positief ontvangen”.

Kniv

 

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

error: Content is protected !!