Ik wil kunnen doen wat ik wil doen! -interview-

zooff.nl Betaalbaar design online

Een koptelefoon (tegen de kou) op het hoofd, grote glinsterende ogen en een glimlach van oor tot oor is het eerste dat opvalt aan Kirsten. Ze studeert ‘Grafische vormgeving’ aan de Willem de Kooning Academie, denkt in beelden en is synestheet. Het tweede dat opvalt, is haar puurheid. De vraag of ze iets over zichzelf wil vertellen doet haar blozen als een tomaatje. “Ik vind het een beetje stom om over mezelf te gaan praten; ik ben Kirsten en ik ben 19 jaar”.

Oké dan, concrete vraag. Wat vind je leuk aan tekenen?

Alles kan! Alles is mogelijk! Je creëert het zelf. Ik vind het leuk om een lijn op een papier te zetten. Een dingetje dat ik fijn vind om te doen. Het gaat eigenlijk vanzelf. Met schrijven heb ik dat niet. Ik ben visueel ingesteld en vind schrijven best lastig. Voorheen op de middelbare school zat ik vaak te tekenen. Nee, dat leidt juist niet af; ik kan mij beter concentreren wanneer ik teken en vaak als ik iets terug zie dan weet ik: “Oh, dat was tijdens die les en toen zat ik links achterin en ik voelde mij toen zo”. Andersom niet hoor. Als ik er echt voor ga zitten dan vind ik het lastiger omdat ik dan de druk ervaar die ik mezelf opleg.

Je maakt ook prachtige foto’s. Met fotografie is tegenwoordig toch ook alles mogelijk?

Door het maken van foto’s leg ik herinneringen vast. Van de zomer heb ik heel bewust met een analoge camera, foto’s gemaakt. Juist op de momenten dat ik me fijn voelde. Fotograferen is net als tekenen een fijne bezigheid maar het is net als zingen en gitaar spelen, meer een bijkomstigheid. Met fotograferen kan ik mijn creativiteit ook uitleven maar met tekenen kan alles. Foto’s kun je wel bewerken, maar wat ik leuk vind aan tekenen is dat het zo uit je hand kan komen. Het is puur. Ik houd heel erg van het doen, en van het rauwe.

Je denkt in kleuren; wat kan je daarover vertellen?

Op de middelbare school vond ik dat een bepaalde kleur bij een bepaald vak paste. Dat vond ik wel een onverklaarbaar gevoel maar het voelde wel fijn. Aardrijkskunde met een rode kaft kon ik gewoon vervelend vinden omdat rood niet bij aardrijkskunde past. Dat heb ik ook met de dagen van de week en cijfers. En zo koppelde ik ook een gevoel of bepaalde persoonlijkheden bij alledaagse voorwerpen. Ik kan me herinneren dat ik als ukkepuk de lepel en de vork, als het mannetje en het vrouwtje zag. Mijn eigen bestekje was dan het jongetje en het meisje. Zo had ik een soort van gezinnetje in mijn hoofd. Het mes was een soort van rare oom of zo. Cijfers hebben ook een geslacht; de meeste oneven getallen zijn mannelijk.

En verder?

Nu met mijn studie komt het wel van pas. Ik gebruik een bepaalde kleur die voor mij klopt. Het lastige is dat ik niet weet of die kleur ook naar de buitenwereld communiceert. Met het kiezen van bepaalde lettertypen ga ik ook op mijn gevoel af , maar ik weet dan ook niet of dat voor de buitenwereld klopt. Ik ben nu bezig met een opdracht en ik ben aan de slag gegaan met het beeld (een oud mannetje) en de kleur groen die bij het ontvangen van de opdracht, acuut in mijn omkwam. Het kan een voordeel zijn omdat ik meer associaties maak maar het zou kunnen dat ik door mijn andere manier van kijken, niet het grote publiek kan bereiken.

Wat is tot nu toe je ervaring?

Ik heb er tot nu toe geen last van. Ik heb een affiche ontworpen over de identiteit van Europa en die komt bij het Ministerie van Buitenlandse zaken te hangen. Daar heb ik overigens wel hele logische kleuren voor gebruikt. En ik kom in aanmerking voor een Honours Programme maar ik weet nog niet of ik dat wil gaan doen.

Op basis van waarvan ben je uitgekozen en waarom twijfel je?

Op basis van mijn prestaties van mijn afgelopen jaar. Eigenlijk ben ik zelf nooit tevreden maar dat heeft weer als voordeel dat ik mijn best doe om beter te worden. Bij mijn beoordeling gaven ze aan dat ik goed ben in het leggen van associaties en dat ik kan reflecteren op mijzelf en op mijn werk. Ik vind het moeilijk te plaatsen waarom ik voor dat extra programma ben gevraagd.       Mijn twijfel komt voort uit dat ik niet buiten de groep wil komen te staan maar gewoon lekker mee wil doen. Ik wil kunnen doen wat ik wil doen! Dat geldt ook wel voor hoe ik mij kleed.

Na deze wijze woorden kletsen we nog na over kleding (dat is ook iets waarmee ik mij uit en waarmee ik zeg maar ‘visueel speel), ‘je duidelijk uitspreken’ (lastig) en niet het ‘prototype meisje’ zijn (ze zeiden dat ik een jongen was; ik dacht dan ‘hallo, kijk eens even’), de prijs van slim zijn & hypergevoelig (fijn die mood swings) en maakt ze nog wat foto’s. Vervolgens springt ze met haar lange benen op haar fiets en rijdt weer verder haar toekomst in.

Wilma van Galen

Als je meer wilt zien van Kirsten en/of haar werk:

Kirsten Spruit / tumblr

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!