Hoogbegaafd kijken; glimmende auto’s én schitterende boutjes

Vanuit mijn ene ooghoek zag ik een berg moertjes en boutjes liggen en vanuit mijn andere ooghoek stond een auto flink te glimmen. Een mooie metafoor voor twee verschillende manieren van kijken. Nu kunnen die twee verschillende manieren van kijken in één mens zitten, maar ik ga er vanuit dat elk mens zijn eigen favoriete manier van kijken heeft. Een manier van zien die voortkomt uit interesse en intellect. Of je begaafd of hoogbegaafd bent.

Glimmende auto’s en schitterende boutjes; hoogbegaafd ‘kijken’

Voor mij is het vanzelfsprekend om (op mijn blinde vlekken na) zowel het geheel als het detail te zien en ik heb mij lang bijzonder verbaasd, dat veel andere mensen in de regel alleen de auto zagen of alleen een deel van die berg moertjes en boutjes. De kleur werd besproken en er werd uitgelegd waarom dit autootje juist geschikt is voor die doelgroep. Feiten die ik zelf ook kan verzinnen en die niets doen met de gretigheid die ik ervaar wanneer ik naar de stapel schroefjes en boutjes kijk. Dat alles maakte dat ik met een groot vraagteken door de wereld stapte. “Wanneer gaan ze eens met de essentie aan de slag?” Op school heb ik menig leraar glazig aan zitten kijken terwijl ik in mijn hoofd elk schroefje, elk boutje onder de loep nam. Woorden om mijn vraagtekens vorm te geven, vond ik niet. Iets dat zich heeft voortgezet binnen de organisaties waarvoor ik gewerkt heb. Ik zie snel waar een schroefje ontbreekt en snapte maar niet dat veel andere mensen dat niet zien. “Het ligt toch voor het oprapen?”

moertjes

Eveneens snapte ik er niets van dat als ze uit gingen leggen wat een auto is, ze wel eerst al die moertjes en boutjes gingen laten zien. Op school van detail naar geheel (down-top) waardoor ik afhaakte omdat ik een kapstok miste om de kennis aan op te hangen. Waar leidt het bijeen brengen van al die schroefjes en moertjes in vredesnaam naar? Op werk hetzelfde verhaal. De auto in beeld. Door de wetenschap dat mijn intelligentie bovengemiddeld is en ik daardoor anders kijk en andere wensen heb, ben ik meer in verbinding gekomen met mezelf. In het verleden probeerde ik om mijn manier van kijken om te buigen. Nu blijf ik bij mezelf. Ik zie de auto én de boutjes en de moertjes. Vanuit de verbinding met mezelf is er ruimte gekomen voor verbinding met de ander. Het enorme vraagteken is verdwenen.

Wilma van Galen

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!