Het verhaal van Carolien

design_stoel_expo_shiny_croco_rood-800x800

Ik werk als management assistente bij een internationaal bedrijf. Het is een baan waar ik niet al mijn passies en talenten in kwijt kan, maar het is de baan die mij nu op zijn minst de ruimte verschaft om dat in mijn vrije tijd wél te kunnen en om mij lekker geaard te voelen in deze wereld. Al vanaf kleins af aan heb ik voor mijn leeftijd al erg goed kunnen tekenen. Ik was ook goed in rekenen, taal en andere vakken. Ik herinner me vrijwel altijd alles vanuit een samenhang met het geheel te bekijken en niets als een los onderwerp, waardoor ik zaken snel onthield. En bij het leren van talen, was het gewoon simpelweg een inlevingsvermogen en een doen. Ik heb van mezelf nooit gezegd dat ik iets níet zou kunnen, want dat voelde als het dichtgooien van een deur waarachter de potentie ligt om iets uit te laten groeien tot een prachtige manifestatie. Ik heb altijd geloofd dat het potentieel om van alles te kunnen aanwezig was. Je moest het alleen maar wíllen. Helaas zijn er altijd wel mensen geweest die beweren dat je iets ‘niet kunt’. Dat heb ik ook mee- gemaakt en dat kan heel demotiverend voelen. Ik geloof dat je vooral meer kunt als je je vrijer en sterker voelt in jezelf. Dit heb ik echter voor een groot gedeelte in mijn leven niet ervaren.

Er waren altijd veel zaken die mij interesseerden en veel studies waar ik uit kon kiezen. Helaas ging ik mij tijdens mijn opgroeien steeds minder lekker in mijn vel voelen en minder geloven in mezelf. In mijn puberteit was ik in een diepe depressie terechtgekomen en gedurende die tijd ben ik meer bezig geweest om daar uit te komen dan om te genieten van het leven en de gaven die ik heb.

Op school ben ik meestal een buitenbeetje geweest. Ik vond school over het
algemeen tamelijk saai en ging er mijn eigen gang. In de overgebleven tijd schreef ik verhalen of zat ik te tekenen. De schoolresultaten die ik behaalde waren erg goed, maar weinig mensen hebben mijn intense verveling echt opgemerkt. Ik werd wel gezien voor mijn tekentalent en snelle leervermogens, waardoor men al van vroeg af aan dacht dat ik hoogbegaafd zou zijn, maar men heeft mij niet een klas over willen laten slaan onder andere vanwege mijn instabiele sociale welzijn.

Vooral de vervelingen en het niet-thuisvoelen op school en/of in de wereld hebben ertoe geleid dat ik vaak met mijn hoofd in ´andere werelden´ zat en niet altijd even goed contact kon maken met mijn omgeving. Ik kreeg wel regelmatig te horen dat ik niet goed naar andere mensen luisterde en ik werd ook wel eens door mijn soortgenoten gepest, maar ik heb dat niet begrepen. Ik heb mij veelal onbegrepen gevoeld en het werd er lange tijd niet beter op. Ik was mij er totaal niet bewust van er nu eigenlijk allemaal gebeurde en waaróm. Ook mijn ouders niet. Ik moest er allemaal zelf achter komen.

Na eindexamen te hebben gedaan op het VWO in de bètavakken, was het tijd geworden voor iets nieuws. Ik wou de wereld in gaan en ik mocht gaan studeren, alleen wist ik niet wát. Ik dacht aan bouwkunde, sterrenkunde, milieukunde, kunstacademie, psychologie, talen en nog veel meer… Ik wist het niet! In alles zat voor mij wel iets interessants! Uiteindelijk heb ik maar gekozen voor een exotische ervaring in een cultuur waar ik affiniteit mee voelde. Als ik dát zou gaan doen, dan zou ik vast iets groots in mijn leven gaan ontdekken en verder komen! Ik ben Japanse taal en cultuur gaan studeren en heb daarbij ook een jaar in Japan gewoond.
Ik leerde deze taal vrij snel aan en ik had er groots plezier in om volop met de mensen van zo´n totaal andere cultuur te kunnen communiceren.

Deze ervaring heeft mij dichter bij mezelf gebracht en uiteindelijk ben ik in gaan zien dat ik bij alles wat ik deed toch altijd al geïnteresseerd was in de mens: ‘het denken en doen van de mens en zijn bestaan en mogelijke betekenissen in het grote universum’. Ik ging mij mijn passies en talenten herinneren en ben hier weer meer aandacht aan gaan besteden. Sinds vele jaren had ik niet meer getekend of iets anders creatiefs gedaan, maar het gaf mij zóveel voldoening. Dit had ik echt nodig!

Weer mocht ik merken dat mijn omgeving verbaasd was over hoe snel ik mijzelf allerlei disciplines eigen maakte. Mijn tekenvaardigheid ging weer met sprongen vooruit, ook al had ik hier geen opleiding voor gevolgd. Ook op andere expressieve gebieden was er verbazing naar de voorgrond gekomen, zoals zang en dans. Ik werd mij er aan herinnerd dat ik zowel op rationeel niveau als op kunstzinnig en expressief niveau snel kon leren. Toen ik mezelf testte op internet kwam er ook meerdere malen uit naar voren dat ik hoogbegaafd zou zijn.

Tegenwoordig ben ik naast mijn fulltime baan veel bezig met tekenen, schilderen en dansen. Het is voor mij heel belangrijk om mezelf uit te drukken in de tekentaal en de fysieke taal. Op deze manier kan ik de gebeurtenissen in mijn hoofd een plek geven en ga ik mij lekkerder in mijn lichaam voelen waardoor ik het contact met het Hier en Nu vergroot. Het is ook belangrijk voor mij om mij op deze manieren te uiten omdat ik mij nog niet altijd even goed direct verbaal weet te uiten. Verder volg ik momenteel nog een opleiding tot tekentherapeut en/of –docent waarbij ik veel aan het bestuderen ben over de universele tekentaal, intelligentie, gezondheid, ons bestaan en het helpen van andere mensen.

Ik ben momenteel nog niet helemaal op die ‘plek’ waar ik wil zijn waar ik al mijn potentieel ten volste kan benutten, maar gelukkig heb ik wel het gevoel er
dichterbij te zijn gekomen. Belangrijk voor mij is in elk geval om tevreden te kunnen zijn met hoe het leven nu is en ook daarvan te kunnen genieten. Uit alle ervaring kunnen we weer nieuwe ‘schatten’ halen waarmee we onszelf en anderen tot dienst kunnen zijn.

Het is fijn om te ervaren als iemand ziet wat je kunt manifesteren en dat je een intelligent persoon bent. Alleen denk ik: eigenlijk zou ik deze bevestiging niet nodig moeten hebben. Is het niet gewoon belangrijk dat wij überhaupt de grootsheid en potenties van onszelf en elkaar in kunnen zien en daarin kunnen geloven? Negatieve woorden en beelden kunnen zóveel kapot maken.

Wat ik vooral hoop is dat mensen wat meer in hun eigen kracht, intelligentie en potenties gaan geloven, ongeacht of je hoog op een IQ-test scoort of niet. Ik geloof dat een IQ-test lang nog niet alles zegt. Bij deze test wordt immers ook je vermogen om zo’n test af te leggen getest en er is veel meer dan het lezen en beredeneren van geschreven informatie en ‘het kijken naar driehoeken’. De test zie ik verder als een middel om een deel van ons te spiegelen dat veelal gebaseerd is op de ‘input’ of het ontvangen van informatie en het bezig zijn daarmee in je hoofd, en niet echt op de ‘output’ ervan of het creatief uitdrukken van de rijkdom die je in je draagt, waar het leven, mijns inziens wat meer om draait…

Carolien

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!