Hakken in het zand

Peter van Goethem

-Peter van Goethem-

Haar ogen zijn tegelijkertijd gericht op de wereld om haar heen en de stoep onder haar voeten. Ze steekt de straat over met in haar ene hand haar sleutels en in haar andere hand haar mobiel. Haar waakzaamheid heeft zich vast gezet in haar gezicht. Goed schoeisel, met platte zool voorkomt enige misstap.         Met deze dame valt niet te spotten. Ze stapt de drempel over en overziet. 

Drie pannen op het aanrecht, kruimels op de keukenvloer, een stofwolkje in de kamer. Ze graait een emmer uit de kast en loopt naar de plek waar onzichtbaar vuil dusdanig welig tiert dat zij dagelijks een beurt krijgt. Veegt keuken en kamer aan en met een natte doek zorgt ze er voor dat er geen vuiltje, geen vlekje, geen spatje, geen smetje meer te zien is. De aangekoekte pannen laat ze staan. Of ik die snel wil wegwerken want er komt visite. Ze sluit haar gebod af met verandering van toonhoogte maar het maakt het dwingende er niet minder om. Wat zij vindt is normaal, hoe zij doet is hoe het hoort.

Ik zet mijn hakken in het zand en reageer niet. Zittend in de kamer voel ik hoe het huis zich vult met verplichtingen. De liefde lijkt er door verjaagd te worden. Ze vult de ruimte en automatisch maak ik mij kleiner in de hoop niet gezien te worden. Ik lijk voor haar bij datgene te horen wat schoon gemaakt dient te worden. De oorzaak van dit gevolg is mij bekend maar het maakt het gevoel dat ik verzwolgen wordt er niet minder op.

Mijn moeder kan ze nu niet sturen. Mijn moeder kan zelfs niet meer voor de vorm doen alsof ze doet wat zij vindt dat gedaan moet worden. Mijn moeder geeft zich over als ze binnenkomt met het koffertje om mijn moeders voeten te doen. Mijn moeder spreekt haar wens uit; ze wil graag vers geperste sinaasappelsap maar daar moet ze op wachten. Haar voeten zijn belangrijker. Mijn moeder en ik wisselen via onze ogen, onze zucht uit.

Ik verdwijn naar de schuur terwijl ze eelt verwijdert, nagels knipt en ervoor zorgt dat mijn moeders mooie slanke voeten weer toonbaar zijn. Vanuit de schuur hoor ik hoe ze bezig is. Haar voeten stappen geruisloos door het huis heen maar haar weidse gebaren overstemmen zelfs het getik van mijn hakken.

Haar manier om met de dingen om te gaan is poetsen net alsof je de pijn, het verlies, het missen; de golven van het leven kan bedwingen met een emmertje sop. Als de visite komt haalt ze een glimlach uit één van de laden en voegt een traan toe. Daarna gaat de la weer dicht. Als een emmer met exact de juiste hoeveelheid schoonmaakmiddel. Zo hoort het, zo moet het.

Wilma van Galen

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!