Haar billen!

Escape Route -Aaron Rutten-

Escape Route -Aaron Rutten-

Haar billen, haar billen waren nog even wonderschoon en nog even veerkrachtig die laatste dagen. Het verbaasde hem. Haar ogen staarden in het niets als hij haar waste. Haar ledematen moest hij optillen om zich telkens weer te verbazen hoe zwaar ze waren. Geen enkele reactie wanneer hij zoals ze fijn vond haar gezicht droog maakte met een ruwe handdoek. Ze leek dood al voelde haar lijf warm aan. Maar telkens als hij haar omdraaide, leek ze weer te gaan leven. Alsof ze weer op het grasveld lag tussen glinsterende grassprieten met een enkel sprietje tussen haar tanden. Haar lachende ogen op hem gericht. Haar billen in de verte, lonkend en golvend. Zeven jaren waren voorbij gevlogen sinds die dag dat hij naar beneden keek en haar rode krullen onder de ladder zag dansen. Een opdracht als zovelen maar op die eerste dag bij het statige huis, wist hij dat het anders zou zijn. Rode krullen en staalblauwe ogen met een glinstering alsof de zon op het water scheen; bijna onmogelijk om er in te kijken en tegelijkertijd kon hij niet anders. Ze bood hem zwarte koffie. Suiker had ze niet. Zoet was ze niet. Na zeven dagen was hij klaar. Haar man betaalde de rekening en hij verdween. Hij probeerde haar te vergeten maar elke nacht verscheen ze in zijn droom, schudde haar krullen los en danste voor hem. Eén en al beheersing. Alleen haar billen, haar billen leken een eigen leven te gaan leiden. Telkens strekte hij zijn hand maar ook in zijn droom greep hij mis. Hij deed braaf zijn werk, verfde en ruimde zijn rommel weer op. Weerstond het zure gezicht en de slappe koffie van een klant die binnen en buiten opgeknapt wilde hebben en weerstond de neiging om het visitekaartje van zijn psychiater achter te laten. Intussen droomde hij, Op een zondag zag hij in de spiegel zijn vermagerde gezicht en de donkere wallen. Ook zijn psychiater had zijn dromen niet in bedwang kunnen houden. Hij had de rekening betaald en was vertrokken. Dwalend door de stad belandde hij in een park en daar was ze. Op haar buik met een boek voor haar neus. Haar billen, haar billen als een glooiing volgend na de kuil van haar rug. Ze bleek weg te zijn van het donkere huis en de statige man. Aan het eind van de middag nam hij haar mee en ze was gebleven. Was er in die zeven jaar een ochtend geweest dat hij niet met een hand op een bil, wakker was geworden? Haar billen, haar billen; nu nog even veerkrachtig. De dokter had gezegd dat er geen hoop meer was. Het apparaat liet het zien. Ze ademde maar meer ook niet. Haar rode krullen waren grotendeels verdwenen. Het enige wat hem nog echt aan haar deed herinneren waren haar billen. Naast haar huilde hij zachtjes totdat hij van vermoeidheid in slaap viel. Hij droomde. Ze danste niet. Hij zag haar, zonder krullen, zonder hoofd maar wel met die prachtige billen een ladder bestijgen. Halverwege worden ze verpakt en kleiner, wit. Met de vraag: “Waar gaat ze heen”, schrikt hij wakker. Het antwoord is direct duidelijk. Ze is voorgoed vertrokken.

Wilma van Galen  

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!