God is veel slimmer dan ik.

Speelman

Roelof Speelman (1971) is een veelzijdig man; als ambulant begeleider, begeleidt hij jongeren, hij versiert de straten met zogenaamde stoepadvertenties, hij zet zich in voor kinderen in Oeganda, evangeliseert, prepareert dode dieren en als poppenspeler verzorgt hij workshops en geeft hij voorstellingen waarin hij het woord van God beeld geeft. Intussen is hij begonnen met een kinderboek en vormt samen met vrouw, dochter en zoon, een gezin.

Op de vraag of hij hoogbegaafd is, zucht hij: “Ja, ik ben hoogbegaafd”. Roelof is geboren in Friesland en heeft in Sneek de Lagere Agrarische School gevolgd. Na zes jaar werken is hij terug gegaan naar de schoolbanken om de opleiding tot sociaal pedagogisch werker te volgen. Pas door de komst van zijn kinderen die eveneens hoogbegaafd zijn, begon het besef te groeien dat hij het ook is. “Ik hou niet zo van hokjes, vakjes, afkortingen. Ook niet voor mezelf, ik ben gewoon wie ik ben. Maar nu zie ik dat ik me meer heb aangepast aan ‘normale’ mensen dan ik dacht. Vandaar dat ik niet alles herken bij de eigenschappen van een hoogbegaafde. Ik maak geen zinnen af, praat niet snel enzovoort. Maar dat komt doordat ik veel kritiek heb gekregen op dit punt en me dus heb aangepast, hier ben ik vrij goed in. Ik kan ook vrij goed acteren”. De wetenschap dat hij boven het maaiveld uitsteekt, heeft Roelof goed gedaan. “Ik voel mij zekerder, weet dat ik niet gek ben. Ik heb mij constant geprobeerd aan te passen. De laatste tijd is dat al een stuk minder dan eerst, maar toch. Sinds kort kijk ik iets serieuzer naar mijn functioneren. Ik heb ontdekt dat ik alleen maar ‘simpele dingen’ doe. Dingen die mij aan komen waaien. Ik hoef nergens echt mijn best voor te doen. En dat is juist mijn zwakte, ik ben nergens echt goed in, omdat ik geen idee heb hoe ik moet leren”. “Lang leve hoogbegaafdheid”, sluit hij met een ietwat beteuterd gezicht af. Het liefst werkt Roelof met mensen maar nadat hij jarenlang, jongens met autisme heeft begeleid, is hij toe aan iets anders. “Bij jongens met autisme en zware gedragsproblemen, moest ik constant mijn emoties onder controle houden en dat heb ik nu wel genoeg gedaan. Ik zou het liefst nu asielzoekers willen begeleiden, normale mensen”. Intussen is Roelof actief als poppenspeler mét een boodschap. Buikspreken kon hij als vanzelf. “Ik kreeg een pop en kon het. Buikspreken kan je leren maar de interactie tussen jou en je pop, is niet aan te leren. Met de poppen creëer ik een andere wereld waarin ik kinderen en volwassenen mee kan nemen en zodoende een verhaal kan vertellen. Dat vind ik leuk”.

Roelof vertelt dat hij het vermoeden heeft dat zijn IQ veel hoger is dan bij de meeste mensen het geval is. “Ik kijk verder, ik zie alles uit een ander, een hoger perspectief en kan daardoor vrij eenvoudig relativeren”. Het leuke aan hoogbegaafdheid vindt hij dat hij met iedereen kan praten maar tegelijkertijd vind hij het lastig wanneer hij dingen een paar keer moet vertellen voordat een ander ze snapt. En wat hij irritant vindt is dat je mag zeggen dat je autistisch bent of adhd hebt maar dat zodra je stelt, hoogbegaafd te zijn, je hoogmoedig genoemd wordt. Naast de keuze voor zijn vrouw heeft Roelof ooit ook voor God gekozen. “Het was mijn belangrijkste keuze ooit. Ik zag God niet, maar ik wist van jongs af aan dat Hij er was. En op het moment dat ik Hem vroeg in mijn leven te komen merkte ik dat mijn gebed was verhoord. Ik ervoer dit door een stuk vrede en vreugde die direct in mijn leven kwamen. De afgelopen 25 jaar heb ik me verbaasd over mensen die zeggen dat ze Jezus volgen maar waaraan ik het niet kan zien. In een blog dat ik ooit schreef had ik het over mijn bekering, mijn nieuwe leven met Jezus. De eerste vijf jaar van dit nieuwe leven had ik niet echt een vaste kerk/gemeente. Ik las mijn Bijbel, bezocht heel veel conferenties, wat in mijn geval eenvoudig was, ik woonde anderhalf jaar op een conferentiecentrum. Ik leefde met God. Ik was vol van God, van de Heilige Geest. Het was heerlijk, het was moeilijk, het was confronterend. Maar wanneer ik terug denk aan deze periode ben ik vooral erg dankbaar. Veel mensen wezen me er op dat het belangrijk was om bij een gemeente te horen. Ik moest lid worden van een Bijbelse gemeente. Ik heb dat gedaan. Ik ben me gaan aanpassen aan de overtuigingen en gewoontes binnen de betreffende gemeente. Ik leefde zoals de christenen om mij heen, de mensen die ik zag. Ik keek naar de mensen om me heen. De Bijbel bleef belangrijk, maar de voorbeelden om me heen ging ik volgen. Anders zou ik uit de pas lopen, zou ik eigenwijs en hoogmoedig zijn. Dacht ik”. Uiteindelijk is Roelof de kerk uitgestuurd omdat hij iets te kritisch was. Inmiddels heeft hij zich aangesloten bij The Last Reformation die er onder meer van uit gaat, dat als je de boodschap van God wilt overbrengen, je moet laten zien wat God kan (doen). De mensen en dus ook Roelof gaan de straat op om voor mensen te bidden. Op de vraag of het niet lastig is om als hoogbegaafde te geloven en zo ongeveer je autonomie in te leveren, grinnikt hij. “God is veel slimmer dan ik, het is heel slim om te geloven. En nee, ik zie ‘m niet maar ik ervaar ‘m wel”.  “Er is wel een periode dat ik getwijfeld heb”, vervolgt hij. “Twee jaar geleden dacht ik dat het een psychologisch spelletje was. Dat je net zo goed naar de tennisverenigingen kan gaan, als naar de kerk. Totdat ik anderhalf jaar geleden ben gaan doen wat ik geloof. Ik weet dat er zoiets als een placebo-effect bestaat maar ik heb mensen zien genezen, botten horen kraken”.

Poppentheater Roelof Speelman               

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!