De bomen in het dsm diagnose bos

Sinds ik in ’99 het boek ‘Te veel mens, te weinig dier’ van Hans de Vries in handen kreeg en een enorm ‘eureka-moment’ had, heb ik zo ongeveer alles gelezen dat op het gebied van autisme, hoogbegaafdheid en ADHD verschenen is. Daarnaast heb ik als Rupsje Nooitgenoeg de nodige boekwerken verslonden over allerlei (andere) stoornissen en de DSM uitgespit. Je zou verwachten dat ik mede daardoor de bomen goed in het bos kan onderscheiden, maar al die opgedane kennis heeft met name ervoor gezorgd dat ik besef hoeveel overeenkomsten er zijn tussen de verschillende vormen van anders zijn, en dat er maar weinig echte deskundigen zijn die werkelijk deskundig zijn. Bepaald ‘afwijkend’ gedrag kan voortkomen uit hoogbegaafdheid of één of andere stoornis of uit een combinatie van die twee maar evengoed vooral, voortkomen uit interactie met de omgeving.

Bos

Ondanks het gebrek aan kennis wordt er desondanks veel aan een diagnose ophangen. Of je wel of geen hulp krijgt, kan afhankelijk zijn van een diagnose, kosten worden vergoed op basis van een diagnose, aanpassingen op school
komen voort uit een diagnose en hulp wordt nog wel eens specifiek gericht op wat er aan die bepaalde diagnose kleeft. Het belang van een juiste diagnose wil ik niet ontkennen. Het biedt de gelegenheid om makkelijk over te brengen wat er bij iemand speelt, het maakt het maken van een passend behandeltraject makkelijker, het kan ervoor zorgen dat iemand hulp krijgt en het kan dienen als een stuk bevestiging. Dat lijkt zinnig maar aangezien er nog wel eens verkeerd wordt gediagnosticeerd en de mens zijn diagnose niet is maar een uniek wezen, kan die gerichtheid op diagnoses nog wel eens verkeerd uitpakken. Daarbij komt dat hoogbegaafdheid geen stoornis is en niet in de DSM staat. Verbazingwekkend dat een stuk gereedschap waar zoveel discussie over is, en vaak door onwetendheid en ondeskundigheid niet goed gehanteerd wordt toch zo’n belangrijke rol speelt in de zorg aan mensen.

Bomen

Ik denk dat door de spotlights te zetten op diagnosticeren het gevaar dreigt dat we de mens niet meer zien die we aan het testen zijn. Ik denk dat door de nadruk te leggen op een diagnose en vooral daarvan uit gaan behandelen, we minder oog zullen hebben voor gedrag wat net buiten die diagnose valt. En ook minder oog zullen hebben voor mensen zonder diagnose die tegen dezelfde zaken aanlopen. En ik meen dat door een lijn te trekken tussen verschillende vormen van anders zijn we uit het oog verliezen hoeveel overeenkomsten er zijn.

Het bos en de bomen

Kijk je naar ‘prikkelgevoeligheid’ dan zie je dit in sterke mate terug komen bij hoogbegaafdheid, autisme, ADHD en verschillende andere stoornissen en syndromen. Ik vraag mij af wat het kan betekenen als we de diagnoses wat gaan loslaten en ons gaan richten op verschillende facetten, waar een grote groep mensen tegenaan loopt. Niet alleen vanuit de hulpverlening maar ook bijvoorbeeld vanuit sociologische hoek. Als we sommige zaken nu eens wat minder als afwijkend gaan zien, diversiteit werkelijk gaan accepteren en onze maatschappij wat meer in gaan richten naar de gevoelige aard van mensen, kan er mijn inziens veel gewonnen worden.

Diagnosticeren leidt tot fragmentatie.

boom

Wilma van Galen

 

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!