Compensatie en autisme

Af en toe duiken er nieuwe begrippen op in autsimeland en deze keer zijn het ‘compensatie en camoufleren’. Vooral vrouwen schijnen er last van te hebben. Je compenseert, je camoufleert je autisme wil zoveel zeggen als dat je net doet alsof je niet autistisch bent. Je doet of tracht in ieder geval te doen, zoals een ieder doet met als effect dat je over je grenzen heen gaat en daar krijg je vroeg of laat, de rekening van gepresenteerd. Iets waar ook een term voor uitgevonden is; de autistische burn-out.

Persoonlijk krijg ik nogal jeuk van dit soort omschrijvingen. Allereerst vraag ik mij af, wat het verschil is tussen compensatiegedrag en gedrag voortkomend uit socialisatie. Is socialisatie niet één grote les in compenseren om te voorkomen dat we als wilde beesten handelen? En komt bijna niet ieder mens, op een punt in zijn leven dat hij/zij gaat nadenken over wat (on)bewust is aangeleerd? En zijn er niet legio mensen die dusdanig compenseren en camoufleren dat ze aan alle kanten over hun grenzen heengaan en uiteindelijk op hun gat gaan. Waarom zou dat voor mensen met autisme anders zijn? 

De uitleg waar ik wel  iets mee kan, kwam van een vrouw met autisme. Zij  legde uit dat ‘compenseren’ binnen de gezondheidszorg betekent, (lichamelijk en psychisch) in balans brengen. Als je bijvoorbeeld rugpijn hebt, ga je anders lopen, waardoor je klachten kunnen toenemen. Je lichaam compenseert. Als je dit doortrekt naar autisme, is het woord ‘compenseren’ volgens de dame wel treffend. Bij mensen zonder autisme is het zo, dat als ze in een bepaalde situatie zijn geweest en vervolgens nogmaals in een zelfde situatie terecht komen, ze zich van nature kunnen aanpassen, omdat ze het al eens eerder hebben meegemaakt. In het algemeen kunnen ASSers dat niet, waardoor ze zich bijvoorbeeld bij een receptie, steeds weer opnieuw moet verdiepen in de sociale codes die er zijn.

Met die uitleg kan ik iets, al moet ik dan wel even de verhalen vergeten van mensen in mijn persoonlijke omgeving die ‘dikke banen’ hebben en evengoed met een brok in hun strot naar een bijeenkomst rijden en met klotsende oksels en dergelijke handjes staan te schudden.

Het enige verschil dat ik vooralsnog kan aanschouwen is dat je als mens met een autistisch brein, je jezelf nog meer geweld aan moet doen om te passen in een bepaald format. En nog eerder, sneller en vaker over je grenzen kunt gaan. 

Los van mijn rationele overdenking vind ik het persoonlijk, een uitermate irritante omschrijving. Eerst zou ik, vanwege mijn autisme niet empathisch zijn en nu die onzinnige gedachte zo langzaam maar zeker aan het verdwijnen is, zou ik al dan niet bewust, mijn autisme compenseren en/of camoufleren?

Menigeen ziet mijn autisme niet. Niet omdat ik compenseer en/of camoufleer , maar omdat ik (op wat flaters na) in staat ben om mij net als ieder ander te gedragen naar de algemeen geldende omgangsvormen. Dat de wijze waarop ik de wereld bekijk en informatie verwerk niet gezien wordt, wil niet zeggen dat ik compenseer of zo. Het zegt veel meer over de relatie die ik met iemand heb en de opmerkzaamheid van de ander.

Gooi die twee werkwoorden (!) niet op de schouders van mensen met (mogelijk) autisme, maar ga zelf aan het werk.

Wilma van Galen

Comments ( 4 )

  1. ReplyFrans Bak

    Helder standpunt, en helder uitgelegd en verwoord. Dank dus voor het delen van jouw inzicht Ik ben het ook met je eens, compenseren doet iedereen, of je nou autisme hebt of niet. Wat ik me wel af vraag is, wanneer je (nog) niet weet dat je autisme hebt, hoe word je je dan bewust dat het je meer dan gemiddeld méér stress oplevert? Benieuwd naar jouw mening hier over!

  2. ReplyMini8

    Sinds ik veel gelezen heb over het compenseren van autisme, kan ik beter naar de buitenwereld vertalen waardoor mijn zoon van 7 zo vast loopt op alle gebieden. Het is voor mij als ouder een verademing geweest, toen ik daar voor het eerst over heb gelezen. Nu kan ik het de zorgprofessionals laten lezen wat het inhoud en dat ik het niet verzin. Het vraagt zoveel van mijn zoon waardoor hij alleen maar overvraagd en overprikkeld raakt en daardoor buitenhuis altijd over zijn grenzen gaat, de sociale angst alleen maar toeneemt en het stagneren van zijn leven ook. Inmiddels zit hij thuis van school, puur omdat hij niet begrepen en gehoord wordt maar ook wij als ouder niet. Ze zien dat hij het zo goed doet op school maar ze zien niet wat dat van hem vraagt. Ik kan mij jou verhaal heel goed voorstellen maar het heeft sommige ook juist goede kanten.

  3. ReplyWilma van Galen

    Ik snap (helaas) wat je bedoelt Mini8 en het lijkt er verdraaid veel op dat we een woord als 'compenseren' wel moeten gebruiken om als autist of als ouder van een kind met autisme, duidelijk te maken wat er (ook) speelt, maar potverdorie- wordt het niet eens tijd dat mensen eens iets gaan aannemen zonder dat je bewijslast moet indienen om (als ouder) serieus genomen te worden?

  4. ReplyWilma van Galen

    Frans, hoe weet je wat het gemiddelde is? Is er een gemiddelde? Ik denk dat als je merkt dat je ergens last van hebt, het zaak is om uit te zoeken wat de oorzaak is en wat je er mee kunt. Er zijn genoeg boeken om te achterhalen wat volgens de norm normaal is, je kunt het gesprek aangaan met mensen in je directe omgeving om te achterhalen hoe zij 'je zien', kijken hoe de mensen (met en zonder autisme) in je omgeving omgaan met bepaalde zaken en je kunt jezelf monitoren.

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

error: Content is protected !!