Results for category "verhalen"

Wil je een snoepje?

Het weekend daarna. Daar ging ze. Tas gepakt met bovenop, haar zenuwen. Ze had hem binnen zien komen en de kuiltjes in haar wangen, werden meteen kleine kratertjes. Een opvallende verschijning maar dan van het type waar je niet naast in de bus gaat zitten. Zij wel. Als vanzelf schoven ze elkaars richting op en ving hij haar glimlach. “Wil je een snoepje?”

perzik

Read More →

Navelstreng

Ze schreef; letters, woorden, zinnen, alinea’s. De onverstoorbare had ze het zwijgen opgelegd, al wist ze dat de illusie slechts een kwestie van tijd was. De klok liet dan wel niet meer zijn tot razernij brengende getik horen; zijn werk dreef haar voort en dat was te zien aan de groeven op haar polsen die ook in de illusie van de stilte, achter waren gelaten.

Read More →

Haar billen!

Wilma van Galen 0 Comments
Escape Route -Aaron Rutten-

Escape Route -Aaron Rutten-

Haar billen, haar billen waren nog even wonderschoon en nog even veerkrachtig die laatste dagen. Het verbaasde hem. Haar ogen staarden in het niets als hij haar waste. Haar ledematen moest hij optillen om zich telkens weer te verbazen hoe zwaar ze waren. Read More →

Twee washandjes en een fles olie

Wilma van Galen 0 Comments

Met een boodschappenbriefje en een grote portemonnee stap ik de AH in.         Een fles allesreiniger en een fles olie. Rechts boven het gasfornuis staat de oude fles; “Ik wil precies dezelfde”. Voor het schap zie ik een kleine en een grote versie staan. Ik besluit de kleine te nemen en vraag mij tegelijkertijd af of mijn moeder deze fles nog leeg gaat krijgen. Ik fiets terug, ruim de boodschappen op en haal de was uit de droger.

Read More →

Hakken in het zand

Wilma van Galen 0 Comments
Peter van Goethem

-Peter van Goethem-

Haar ogen zijn tegelijkertijd gericht op de wereld om haar heen en de stoep onder haar voeten. Ze steekt de straat over met in haar ene hand haar sleutels en in haar andere hand haar mobiel. Haar waakzaamheid heeft zich vast gezet in haar gezicht. Goed schoeisel, met platte zool voorkomt enige misstap.         Met deze dame valt niet te spotten. Ze stapt de drempel over en overziet. 

Read More →

Lange golf, korte golf

Wilma van Galen 0 Comments

kootwijk

Het is geen eiland waar alleen de ruis van de golven en de bomen golvend en ritselend tot je toekomen. Je hoort het wiegen van de bomen, de vogels die dansen op de beweging maar ook het monotone geluid van een sliert socialisatie in de verte. Het is zondag en men rijdt naar kerk en familie, naar feestgedruis en ernst. In dat midden van natuur en cultuur staat het kleine huisje in een wolk van groen. De geest van haar grootouders wordt weerspiegeld in voorwerpen. Vredig staat de schemerlamp op het kastje.   Zacht licht versus dicht geklemde laden. Haar oma’s lijken samen te vallen in geschiedenis. Het blauwe bad doet haar herinneren aan bellen van zeepsop, plezier en twee schaterende meiden. Het is geen eiland, het is een zee aan herinnering.

Read More →

Stront

Keutel, drol, bolus, feces, ontlasting, uitwerpsel. Wierp het zich er maar uit!   Het zit niet vast; de massa beweegt door haar darmen op zoek naar licht, de uitgang, de vrijheid of desnoods, in simplistische taal en op z’n minst, de wc-pot wanneer ze weer op de wc zit.      

Read More →

Hanenpoten

Tien dagen mocht ik haar de mijne noemen; 10 dagen waarin ze zich heeft gegeven tot het brekende telefoontje dat ze niets voelde. Niets? Wat was dat niets dan? Waar stond dat niets dan voor? Hoe zag zij dat niets dan? Wat is voor haar niets? Wat is voor haar alles? Ja, hij was weggelopen met de bibbers in de benen toen ze geen antwoord gaf op zijn liefdesverklaring. Zij was als eerste vertrokken; de stromende regen in en liet hem achter, terwijl het in zijn hart begon te druppelen. In paniek was hij gevlucht. Hanenpoten op het papier om zijn vlucht niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Maar hij was teruggekomen.

Read More →

Kleurig wit

rby

Is dit het nou? Drie maanden lang heeft ze gezwoegd en welgeteld een dag heeft ze verrukt door haar huis gelopen, om het resultaat in zich op te nemen. Elke ruimte die ze in loopt correspondeert met de volgende ruimte en de onrust is daarmee uit haar huis verdwenen. Niet dat het voor iedere bezoeker zichtbaar is; een ieder die overvallen wordt door de explosie aan kleuren zal de nuance missen. Men is gewend aan de standaard en ze doet haar best om aan die standaard te voldoen maar niet in haar eigen universum. Hier mag ze grenzeloos zijn en hier kan ze de met de reacties dealen die blijk geven van middelmatigheid. Read More →

error: Content is protected !!