Autisme een zeldzaamheid bij hoogbegaafdheid

Ze hebben van alles gelezen en bijgewoond, met deskundigen gesproken en met hun hoogbegaafd brein, al dan niet academisch gevormd, er over nagedacht. De betweters die menen dat hoogbegaafde autisten een misdiagnose hebben gekregen, want, er is -binnen de reguliere zorg-, zo weinig kennis over hoogbegaafdheid. Ze schrijven artikelen waarbij hoog van de toren wordt geblazen en waarbij empathie verloren lijkt te zijn gegaan in de ruimte tussen de toren en degenen die dagelijks te dealen hebben met evenwicht vinden tussen autisme en hoogbegaafdheid. Overtuigd van hun gelijk, vergeten ze dat er in ‘de hoogbegaafden-hoek’, evenmin veel kennis is over autisme bij hoogbegaafden.

De één erkent met een oog naar Temple Grandin nog wel dat het bestaat.    Maar zij is dan een extreem geval. Zonder de stelling te onderbouwen, zou maar 10% van mensen met een diagnose, zijn als deze hoogleraar met autisme. Degenen die daarbuiten vallen, hebben geen autisme. Tegelijkertijd wordt er dan gesteld dat autisme verdwijnt wanneer iemand met autisme in de juiste omgeving verkeert. Een ander meent dat autisme helemaal niet voorkomt bij hoogbegaafden. “Men klampt zich vast aan hun diagnose want dat biedt iets, of ze zijn te laf om werkelijk hoogbegaafd te zijn”. Weer een ander houdt zich vast aan de gedachte dat een diagnose beperkend en stigmatiserend is. Een volgende zou de hele DSM overboord willen gooien. Vanwege die stigmatisering en omdat psychiatrische stoornissen bedacht zouden zijn.

Autisme is een neurobiologische afwijking waarbij informatie op fragmentarische wijze wordt verwerkt. In welke mate iemand daar last van heeft en binnen welke gebieden het specifiek tot uiting komt, is voor ieder mens verschillend. Deze andere wijze van informatie verwerken verdwijnt niet wanneer men zich prettig voelt en het is, zeker bij hoogbegaafden, in de regel niet zicht- en/of merkbaar, vanwege de (copings)strategieën die men toepast. Aangezien hoogbegaafdheid evenmin verdwijnt, kan een hoogbegaafde autist evengoed excelleren. En nuanceren. Een diagnose is niet meer dan een richtingaanwijzer en een middel om mogelijk adequate hulp en/of medicatie te vinden voor het leren omgaan met autisme en mogelijke comorbiditeit. Taal wordt gebruikt om de werkelijkheid te ordenen en met de DSM wordt een stukje van de werkelijkheid geordend, maar het is niet de werkelijkheid. Je wordt geen ander mens door een optelsom van gedragskenmerken, zoals ze in de DSM tot autisme spectrum stoornis geformuleerd zijn. En het stigma wat er mee gepaard gaat, is er vaak al voordat er enige diagnose wordt gesteld.

Soms heb ik de indruk dat hoogbegaafden die niet willen zien dat autisme op alle denk niveaus voortkomt, als de dood zijn dat ze zelf als autistisch worden gezien en juist daarom in het bijzonder ageren tegen autisme. Opmerkelijk dat veel hoogbegaafden ervaren dat mensen die niet hoogbegaafd zijn, hen domweg niet kunnen begrijpen maar intussen wel menen te begrijpen, wat autisme inhoudt. Net alsof je als hoogbegaafde alles weet en je, je in elke situatie in kunt leven. En het is opvallend dat de kritische noot veelal het missen van hoogbegaafdheid betreft en niet het missen van autisme. Intussen is elke misdiagnose een misdiagnose die verstrekkende gevolgen kan hebben.

Het effect van dit alles is dat zowel uit de reguliere hoek als ‘de hoogbegaafden-hoek’, je niet erkend wordt als zijnde hoogbegaafd én autistisch. Mensen (van buurvrouw tot hulpverlener) met hun focus op autisme hebben regelmatig de neiging om te benadrukken dat iemand beperkt is. En personen die gericht zijn op hoogbegaafdheid, ontkennen de moeite die een hoogbegaafde autist op verschillende gebieden heeft. De kennis, ervaring(sdeskundigheid) en behoeften van een slimme autist worden als je niet uitkijkt, van links en rechts,- simpelweg met een boel dikke woorden en theorieën, van tafel geveegd. Dit alles draagt niet bij aan goede scholing en goede zorg, die zowel rekening houdt met de behoefte aan verdieping, verbreding, versnelling en complexiteit als aan de behoefte aan overzicht en voorspelbaarheid. Het draagt bij aan stigmatisering.

Gelukkig is er intussen een zonnetje achter de ivoren toren gaan schijnen.    Het IHBV (Het Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen) kijkt verder dan hun eigen neus lang is. Zij erkent dat er in de wetenschap nog weinig onderzoek gedaan is naar zogenaamde dubbele diagnoses en werkt samen met het Nederlands Autisme Register dat onderzoek doet naar autisme. Ooit zullen de betweters, wel naar beneden komen.

Wilma van Galen

 

Comments ( 19 )

  1. ReplyJoke

    Het eerste wat ik dacht bij de titel was... huh? Hoezo? Daar geloof ik niets van. En dat terwijl ik voor mijn kind strijd tegen de misdiagnose ASS. Niet dat hij alleen maar hb mag zijn... maar we hebben het onderzocht en kunnen ons niet in ASS vinden. Het heeft meer weg van trauma bij hem. Ik realiseer me wel dat, met hoe moeilijk het al is erkenning te krijgen voor het hb stuk, als je niet excelleert, het helemaal pittig is in de combi... En dat je daar aandacht voor vraagt is super. Misdiagnoses zijn er en ook de combi is er.

  2. ReplyFrans Bak

    Blij met je blog en visie. Ik denk er ook anders over. Ik verwoord dat in mijn recente blog "autisme (en wat dies meer zij, waaronder hoogbegaafd), een evolutionaire stap?" op ikbenautist.nl. Lijkt me interessant om eens van gedachten te wisselen?

    • ReplyWilma van Galen

      Beste Frans, Onderzoek naar (deel)aspecten die te maken hebben met autisme, willen nog wel eens bekeken worden vanuit wat men als normaal ziet. Logischerwijs, mankeert er dan van alles aan iemand met autisme en stelt men keer op keer dat autisme een beperking is. Ik heb ook de neiging om te denken, dat mensen met autisme en al die andere mensen die veel sterker reageren op prikkels, een ander- mogelijk zelfs nieuw soort mens is. Onderzoek zou m.i. ook daarop gericht moeten zijn. Het zou best aardig zijn wanneer er evenveel gekeken gaat worden naar de positieve aspecten van autisme. Daarmee wil ik niet de problematiek van mensen onder het vloerkleed schuiven want extreme prikkelgevoeligheid kan nu eenmaal lastig zijn, maar de focus houden bij wat normaal is, afwijkt en nadelig uitpakt en niet kijken naar de pluspunten, doet mensen met autisme geen goed. Wilma

  3. ReplyGerry

    Hallo allemaal! Denk met je hart en voel met je hoofd. Labels, DSM, Hoogbegaafd, autistime. De kriebels krijg ik ervan. Niet serieus nemen. Hulpmiddelen meer niet. Ieder mens uniek. Het leven een mysterie laten. It is never to compute;-) Omarm jezelf. Adem in en adem uit. Alles is Liefde Gerry

    • ReplyWilma van Galen

      Dag Gerry, Ik kan mij deels vinden in je reactie. We leven in een maatschappij waarin van alles wordt verwacht, hetgeen deels in wetten is vastgelegd. Kan je als kind en/of (jong)volwassene daar niet aan voldoen, dan moet je je daarvoor verantwoorden. Je kunt niet zomaar wegblijven van school en je krijgt niet zomaar een uitkering. Binnen die zelfde maatschappij, speelt het gegeven dat een diagnose ervoor kan zorgen, dat je hulp krijgt om uit te zoeken hoe je zoveel mogelijk wel, in de maatschappij mee kan draaien. En als dat werkelijk niet lukt, kan je met een diagnose (deels) een vrijkaart krijgen. Naast deze functie die meer met ‘hoofd en materie’ te maken heeft, geeft een diagnose een stukje inzicht of zoals ik aangeef in mijn blog, een richtingaanwijzer. En daarmee beland ik als vanzelf bij het hart. Als je merkt dat je keer op keer geen aansluiting vindt, nare reacties krijgt op hetgeen je verwoord, merkt dat mensen je geen voor millimeter begrijpen en je hebt wel degelijk behoefte aan (diepgaande) contacten, dan is het handig om te ontdekken waardoor je hierin vastloopt. Dat is ook het geval als je slim bent en tegelijkertijd moeite hebt met allerlei (eenvoudige) zaken. Of als je emotioneel en/of fysiek dusdanig reageert, dat je daar last van ondervind. De meeste mensen die ergens last van hebben, willen weten waarom ze daar last van hebben en wat ze eraan kunnen doen en dat is bij mensen met autisme niet anders. Tegelijkertijd blijft dat ieder mens uniek is en niemand in een hokje past en een diagnose niet meer mag zijn dan een richtingaanwijzer. Een diagnose is het leven niet, maar veel eerder een hulpmiddel om het leven te kunnen omarmen. Wilma

  4. ReplyAnneke

    Hoe fijn dat er steeds meer bekend wordt over de combinatie. Het is heel frustrerend om bij hulpverlening steeds tegen beperkingen aan te lopen. Ik heb vaak de behoefte gehad om verschillende experts bij elkaar te zetten, om zo de combi te maken, maar dat is niet gelukt. Mede omdat onze zoon behoorlijk 'ziek' wordt van hulpverlening, mede omdat er steeds iets anders werd benadrukt. HB, HS, ASS het zit allemaal in hem. 3 Middelbare scholen, 3 Universiteiten, veel verdriet, veel onbegrip en uiteindelijk lichamelijk en geestelijk kapot thuis. Nu 28, sinds een jaar werk in een groot bedrijf via een kruiwagen. Daar doet hij waar hij goed in is, ze KUNNEN en WILLEN inmiddels niet meer om zijn capaciteiten heen, hij kan het te goed, hij geeft 200%, maar het blijft lastig. Nog steeds minimaal loon, dus weinig waardering voor zijn kunnen en communicatie is drama. En dan lees ik de een na laatste alinea uit je Blog, verdieping, verbreding, versnelling en complexiteit, maar daarnaast ook die voorspelbaarheid en behoefte aan overzicht. Wat zouden die laatste twee begrippen op scholen en universiteiten een verschil gemaakt hebben, daar is hij aan kapot gegaan en niet omdat ze het niet wisten...... Dank voor die opsomming, dat is precies waar het om draait!!!

    • ReplyWilma van Galen

      Dag Joke en Anneke, Mijn inziens mag alleen een deskundige die werkelijk daarvoor uitgerust is, een diagnose stellen en moet degene daarbij verdraaid goed luisteren naar ouders. In de regel, kennen zij hun kind het beste én willen zij dat wat past bij hun kind. Aangezien er nog weinig kennis is over hoogbegaafdheid (al dan niet in combinatie met wat dan ook) lijkt het mij, wanneer ouders zich niet kunnen vinden in een diagnose, vanzelfsprekend om nader onderzoek te doen. Helaas willen ‘deskundigen’ nog wel eens op hun strepen gaan staan met als effect dat je kind, niet de zorg krijgt die het eigenlijk nodig heeft en je op een zeker moment verbaasd rondkijkt hoezeer je met je kind in een Kafkaëske vertoning terecht bent gekomen. Wilma

  5. ReplyIneke Masselink-Beltman

    Beste Wilma, Wat goed van je dat je op deze wijze je ervaringsdeskundigheid inzet. Mijn complimenten voor je duidelijke formulering van zoveel diagnostische en pedagogische chaos. Je bent een echte bruggenbouwer door dingen zo helder te benoemen. Ik probeer hetzelfde te doen door in landelijk in klankbordgroepen "Integraal Werken in de Wijk"(zoekterm) (Movisie en anderen) aandacht te vragen voor HB, HSS, en alle mensen met bijzondere brains, die even ver van het gemiddelde zitten dan LVG. Voor deze laatste doelgroep is wel aandacht, en daarbij wordt tot mijn verbazing ook autisme meegenomen. (zoek op: MEE actie: Begrip voor Onbegrip). Ik zit in de Clientenraad van MEE Gelderse poort. (Arnhem, Nijmegen en Tiel) en probeer de consulenten en directie van MEE te bewegen een hoogbegaafden team samen te stellen, zodat je als ouders van en of (jong)volwassenen sneller een passend netwerk voor ondersteuning vindt. Graag zou ik eens met je over dit onderwerp en een praktische toepassing willen praten. Ineke Masselink-Beltman

    • ReplyWilma van Galen

      Beste Ineke, Dank voor je reactie. Mooi te lezen wat je doet want het is hoognodig. Hoogbegaafden zijn nog vaak het ondergeschoven kindje en hoogbegaafden die ook autisme (of wat dan ook) hebben, verdwijnen nog wel eens helemaal uit beeld. Men erkent dat mensen met een beneden gemiddeld IQ andere behoeften hebben, maar het dringt nog maar nauwelijks door, dat dit evengoed geldt voor hoogbegaafden. En zo dringt het ook maar nauwelijks door dat mensen die bijvoorbeeld goed kunnen analyseren en zichzelf aardig kunnen verwoorden, evengoed fiks veel last van iets kunnen hebben. Het opzetten van iets voor autisten die hoogbegaafd zijn, is derhalve alleen maar lastig omdat je door allerlei aannames moet zien te breken. –en omdat de sociale kaart nog fiks hapert, wordt vinden van wat er wel is- lastig- Met mijn blog, hoop ik daarin iets te kunnen betekenen maar daar wil ik het dan ook voorlopig bij houden. Maar als iemand ook aan het lobbyen is, dit leest en reageert- kan ik natuurlijk ook op een andere manier een bruggetje leggen. Je mailadres is bij mij bekend. Wilma

  6. ReplyJos

    Ik ben nu al een tijdje bezig met voor mezelf een diagnose te vinden.Ik heb me al heel mijn leven een buitenbeentje gevoeld, en heel vaak heb ik gevoel dat mensen mij niet begrijpen, mij vreemd vinden, en mij soms zelfs anders behandelen dan anderen.Toen ik heel klein was heeft mijn moeder mij eens laten “testen”, omdat ik niet duidelijk (Nederlands) kon spreken. (ik had mijn eigen broebeltaaltje) De dokters daar zeiden dat ik in ieder geval “een slim manneke” was, en ze gaven er een naam aan die mijn moeder niet heeft onthouden. Omdat mijn vader van mening was “Der es niets mis met mijnen kleinen”,is er niets mee gebeurd, en werd ik naar een “normale” school gestuurd. Op school was ik dus (bijna) altijd het buitenbeentje, en ik werd vaak gepest en er is ook wel gesteld dat ik een sociale achterstand had. Mijn cijfers waren wel erg goed. Toen ik al bezig was met vierkantswortels, waren mijn klasgenoten bezig met de tafel van 7. Op de middelbare school ben ik bijna elk jaar van school veranderd, deels door pesterijen, deels omdat ik nooit echt wist wat ik “later” wou doen. Veel te vaak had ik incapabele “vastbenoemde” leerkrachten, waardoor mijn interesse in school en studeren voor dat vak afnam. Ik had natuurlijke ook een paar goede leerkrachten, en als ik er nu over nadenk is dat ook de reden dat ik bvb geschiedenis fascinerend vind; dankzij een paar leerkrachten die vol passie over geschiedenis konden vertellen. Uiteindelijk ben ik door (persoonlijke) omstandigheden gestopt met school, waardoor ik nu geen diploma heb. Hierdoor ben ik 5 jaar lang heel depressief geweest. Nu tot op de dag van vandaag weet ik eigenlijk nog altijd niet goed wat ik wil, en nu kan ik dus bijna onmogelijk aan werk raken. (Ik speel voornamelijk muziek voor mn geld) De eerste vraag die ze stellen in interimkantoren is “Welke job zou je graag willen doen?”. Als ik dan eindelijk naar een sollicitatiegesprek ga, maak ik meestal geen goede (eerste) indruk. Vaak heb ik ook gewoon het gevoel dat ik niet goed genoeg ben voor de job in kwestie, omdat ik weet dat ik nog heel veel moet leren. En ik zeg dat dan ook. En dan wordt iemand die gewetenloos liegt, en zegt dat hij het allemaal kan, aangenomen. Een half jaar geleden heb ik mij opnieuw laten testen in het AZ sint Lucas in Gent maar daar kwam niet uit, behalve een fikse rekening. Nu heb ik de laatste paar dagen allerlei verschillende IQ testen gedaan op het internet en daar kwamen wisselende resultaten uit- variërend van 125 tot 132. De conclusies van dit schrijven is dat ik nog steeds niet weet of ik hoogbegaafd of autistisch of alletwee ben. In de ogen van de maatschappij ben ik een “normale luierik die niet wil werken”. Ik ben bang dat ik nooit een baan of een vriendin ga vinden. Ik ben niet meer depressief maar ik moet niet weer een duwtje krijgen. -Ik heb het hier opgeschreven zodat ik nu de vraag kan stellen; wie weet een psycholoog die mij wil helpen; zonder dat dit veel geld kost? Ik wil niet perse een diagnose maar eerder gewoon iemand om hierover eens te praten, al is het gewoon eens chatten via het internet.

    • ReplyWilma van Galen

      Dag Jos, Zoals je weet heb ik je reactie ingekort, en ondanks er op Facebook verschillende groepen zijn voor mensen met autisme, je reactie hier wel geplaatst. Degene die dit leest en in contact wil komen met Jos (al dan niet omdat je precies weet hoe het Belgische zorgsysteem in elkaar steekt), zijn mailadres is bij mij bekend. Wilma

  7. ReplyPetra de groot

    Ik ben erg blij met dit blog. Precies waar wij tegen aanlopen met zoon een harmonisch hoogbegaafd IQ en pddnos. Beide (te) laat gesteld rond zijn 11e verjaardag. Beide geen misdiagnose. Uitdaging nodig hebben. Onderprikkeld zijn. Maar ook structuur nodig hebben. Zijn introvertheid maakt t onzichtbaar. Kennis over deze combi ontbreekt. Op school bij het wijkteam waar eigenlijk niet. Zijn andere broer boven gemiddeld zeer disharmonisch. Verbaal enorm sterk maar zeer lage verwerkingssnelheid. Enorme kennis maar moeizaam in staat dit toe te passen. Nu heb ik de perfecte pgbondersteuner: Post hbo opgeleid. Zelf hoogbegaafd en dyslectisch. Zij heeft ons behoorlijk door t mijnenveld van onderwijs wijkteam vooroordelen en onbegrip weten heen te loodsen. Samen lukt t ons een lijn uit te zetten naar een ontwikkeling en toekomst die onze kinderen recht doet. Dat ik daarvoor regelmatig in bezwaar moet en procederen tot rechtbank toe t is blijkbaar niet anders. Maar we doen t. Omdat opgeven geen optie is

    • ReplyWilma van Galen

      Petra, dank voor je (deels herkenbare) reactie. Ik hoop van harte dat mijn blog tezamen met de reacties, onderwijzend personeel/hulpverleners/mensen binnen de sociale wijkteams -et cetera- maar ook mensen die niets met dit alles te maken hebben wakker schudt. Opgeven is inderdaad geen optie maar het zou prachtig zijn, wanneer toekomstige ouders hun tijd en energie kunnen steken in hun kind en samen kunnen werken met school, gemeente en hulpverlening. Nu is het vaak nog een geval van "geluk hebben" om iemand te treffen die werkelijk luistert. Om in een gemeente te wonen waar je niet uiteindelijk gedwongen wordt, om te gaan procederen et cetera. Sterkte met de begeleiding van je jongens én genietse! Wilma

  8. ReplyYvonne

    Wat ik geleerd heb van autisme is dat je als baby zijnde je eerst cognitief ontwikkeld en later pas sociaal emotioneel. Daardoor worden er ook andere hersenverbindingen aangelegd en reageert je brein anders dan bij normale baby's die zich eerst sociaal emotioneel ontwikkelen en later pas op kennisniveau. Dat ook mensen met autisme dus een hoogbegaafdheid kunnen ontwikkelen is niet vreemd. Ze zijn immers van jongs af aan al zeer cognitief ingesteld. Als dit nog versterkt wordt door hoog intelligente/hoogopgeleide ouders dan kan deze ontwikkeling misschien zelfs versterkt worden. Ik merk zelf een hoog aantal gediagnosticeerde kinderen bij oud vwo-ouders. Deze hebben vaak problemen op school. De kinderen van de vroegere mavo- leerlingen excelleren nu vaak op school. Ik bedoel dit niet om te stigmatiseren maar zie het als een feit. Dus ja, grote kans op autisten met hoogbegaafdheid. Ja, ook meer sociale problemen en uitval door slimme assers. Verder denk ik omdat de sociale emotionele kant zich later en dus ook anders ontwikkelt er een hyperalertheid ontstaat bij mensen met ass. Deze hyperalertheid is nodig om het gemis aan sociale emotionele kant te compenseren. Omdat de informatie met sociale inhoud erg traag verloopt in het autistisch brein moet je overfocussed zijn om snel rationeel te kunnen denken op wat andere mensen bedoelen. Een soort overcompensatie wat erg vermoeiend is. Gezelschap vreet ook energie. Daarnaast kan een boodschap van een ander die sociale informatie draagt, zoals "jij deed dat toen niet goed omdat..." een enorme impact op iemand met autisme hebben omdat de verwerking veel langer duurt in de hersenen. Je kunt er dus letterlijk dagen last van hebben. Door de late ontwikkeling van de sociaal emotionele kant, is er ook vaak het niet herkennen of kunnen benoemen van gevoelens wat problemen oplevert. Je kunt een ander niet duidelijk maken wat je bedoeld. Naast de overprikkeling, hyperalertheid, impact van sociale informatie en overvraagd worden door je omgeving omdat je soc emotioneel vaak jonger bent dan je echte leeftijd ontstaat er veel stress in het leven van iemand met autisme. In combinatie met je anders voelen ligt langdurige stress met alle gevolgen van dien continu op de loer. Alleen de autist die niet in de hyperalertheid is gekomen en dus juist heel veel sociale prikkels ontgaat lukt het vaak een baan te houden. De rest bezwijkt vroeg of laat aan de stress van deze maatschappij.

    • ReplyWilma van Galen

      Dag Yvonne, Ik kan enigszins meegaan in je reactie maar waar ik het niet mee eens ben is de gedachte, dat een baby met autisme, hoogbegaafdheid zou kunnen ontwikkelen en dat dit misschien nog sterker kan spelen, bij ouders die slim en/of hoogopgeleid zijn. Zowel autisme als hoogbegaafdheid is aangeboren en bij beiden, speelt erfelijkheid in meer of mindere mate een rol. En ik vraag mij af of een hyperalerte autist die het één en ander aan informatie mist, wel slaagt volgens de normen van onze maatschappij. Als je niet door hebt dat je goedbedoelde realistische opmerkingen, kwetsend zijn voor een ander- dan loop je evengoed vast. Mogelijk nog meer omdat je niet kunt begrijpen waarom je afgewezen wordt, maar wel voelt, dàt het gebeurd. Het boek van Henny Struik over autisme bij vrouwen, heet niet voor niets: “Niet ongevoelig”. En om positief te eindigen. Ik denk dat veel mensen die hoogbegaafdheid zijn en autisme of wat dan ook hebben, iets eerder in staat zijn om te onderzoeken naar een manier waarop ze redelijk stressvrij kunnen leven. En ik mag hopen dat dit ‘iets eerder’ ooit ‘veel eerder’ wordt, door onderzoek, kennisdeling en ontwikkelingen binnen onderwijs en zorg.

  9. ReplyHathor

    Merel Boogaart heeft een mooi artikel op haar blog autismeholistischbekijken.nl: Intelligentie versus IQ. ‘Diep denken’ Dat lijkt me een mooie aanvulling hier. Voor mij: als een foto.

  10. ReplyWillem de Boer

    Je ziet hier over het hoofd dat klassiek autisme en ASS tegenwoordig op één hoop worden gegooid. ASS wordt tegenwoordig in de volksmond onterecht autisme genoemd.

    • ReplyWilma van Galen

      Ik zie niets over het hoofd. ASS c.q. Autisme Spectrum Stoornis wordt in de volksmond autisme genoemd en in de nieuwste DSM wordt geen onderscheid meer gemaakt tussen de verschillende vormen. Wat mij betreft logisch als je kijkt naar wat autisme in essentie is. Een andere manier van waarnemen en een andere manier van verwerken.

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!