De tol van verdraagzaamheid

De afstand tussen jou en de ander is door de digitale media verkleind tot een vingerknip ver. Of we nu achter ons bureau zitten en een zinnige gedachte uitdenken of een wandeling maken langs een idyllisch watertje en getroffen worden door de aanblik van een kikker op een lelieblad; we kunnen onze beschouwingen per direct de wereld in laten stuiteren.

Naast zenden kan je ook binnen enkele minuten achterhalen hoe dat watertje is ontstaan, een virtuele bril bestellen en voor een zoveelste keer lezen over de kwalijke gevolgen van de gemakzucht waarmee we als mens, met onze natuur omgaan. Alles bij de hand. En voor zover dat mogelijk is, ingekaderd. Iets waar we als vanzelf aan zijn gaan meedoen. Feiten, cijfers en materie zijn naast de digitale snelweg, de hoofdroute van onze maatschappij geworden. Dat dit botst met hoe de mens is, blijkt wel uit het feit dat tolerantie, loyaliteit, vertrouwen en fatsoen langzaam maar gestaag uit ons blikveld aan het verdwijnen is.      Een andere mening wordt niet meer gezien als ‘een andere mening’, maar als iets dat ons bestaan bedreigt. De persoon die in zijn functie een fout maakt, wordt aan het kruis genageld. Aan vaste arbeidscontracten doen we niet meer.

De afstand tussen jou en de ander is een vingerknip ver en tegelijkertijd nooit zo groot geweest. We kennen elkaar niet. Logisch want juist om onze eigenheid te bewaren in onze gekaderde veelal digitale wereld is het zaak om waar het werkelijk in jouw leven om draait, niet de digitale snelweg op te gooien en maar heel mondjesmaat te delen in het fysieke sociale verkeer. Mondjesmaat omdat er vaak ook geen tijd is om tussen het intikken van teksten, een goed gesprek te voeren. Alles moet snel. Geen tijd om te stoppen bij het zebrapad. Geen tijd voor reflectie. Het zelf als snack. Geen tijd om te kijken wat je stuurt en waar je je informatie vandaan haalt.

Al met al is er leegte ontstaan die ons zielloos op de nieuw ingeslagen route laat dolen. We nemen van alles tot ons maar omdat we niet selectief zijn en ons steeds minder verbinden met die onbekende ander, dragen we een leegte in ons waarmee we bijna weinig anders kunnen dan die botvieren op die onbekende ander. Die ‘nietsheid’ is ondragelijk. Het heeft even geleken alsof we een tolerant volkje zijn en nu lijkt het erop alsof we niets meer kunnen verdragen. Het zijn twee kanten van de medaille ‘Individualisme’ die beiden voortkomen uit het snacken van informatie en het gebrek aan het wezenlijk kennen van de ander.

Verdraagzaamheid kost tol in de vorm van tijd en energie steken in het horen van de ander. Een evenwicht vinden tussen toelaten en afkeuren kan alleen voortkomen uit het werkelijk kennen van de ander en het andere. De virtuele snelweg verlaten en een zijpaadje inschieten om het werkelijke leven weer te gaan leven zodat het niets weer een invulling kan krijgen. Kikkers veranderen nooit in prinsen, maar die onbekende ander die je op dat zijpaadje tegenkomt, kan zich daardoor wel transformeren tot iemand waar je je mee kunt verbinden en wiens gedrag je vervolgens kan toelaten of afkeuren zonder dat je de persoon zelf afbrandt.  Als mens hebben we andere mensen nodig die durven mens te zijn en zich niet verschuilen achter fictie, functie of foon.

Wilma van Galen

 

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

error: Content is protected !!