Wil je een snoepje?

Het weekend daarna. Daar ging ze. Tas gepakt met bovenop, haar zenuwen. Ze had hem binnen zien komen en de kuiltjes in haar wangen, werden meteen kleine kratertjes. Een opvallende verschijning maar dan van het type waar je niet naast in de bus gaat zitten. Zij wel. Als vanzelf schoven ze elkaars richting op en ving hij haar glimlach. “Wil je een snoepje?”

perzik

Een vriendelijke vraag van een vriendelijk ogende meid maar de twinkelingen in haar heldere ogen, schudde iets in hem wakker. Uit haar mond de geur van zoet en zuur. Niet in staat om te weigeren bracht hij het perziksnoepje naar zijn mond terwijl ze naar hem staarde. De geur bleek maar een milde voorbode te zijn van de explosie in zijn mond. Ze schaterde en in de schatering zag hij haar grijze ogen veranderen naar blauw, naar groen om weer in grijzigheid tot stilstand te komen. De schittering bleef. In de avond schoof hij zijn matje naast de hare en toen ze stil lag te slapen, sloeg hij voorzichtig zijn arm om haar heen en viel in slaap. Ingeklemd werd ze wakker; geenszins verbaasd dat ze in zijn armen lag. De reis naar huis was vreemd. Net alsof ze weg ging van thuis. De platte wereld in het Westen kwam haar ook vreemd voor. Zijn armen werden woorden; woorden waarin ze zich evengoed kon nestelen. Het weekend daarna propte ze haar tas weer vol om zes uur later haar zenuwen te dumpen bij het restafval. Hij had perziksnoepjes gehaald. Ze was thuis.

Wilma van Galen

Leave a reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!