Compensatie en autisme

Af en toe duikt er een nieuw begrip op in autsimeland en deze keer is het ‘compensatie’. Vooral vrouwen schijnen er last van te hebben. Je compenseert je autisme wil zoveel zeggen als dat je net doet alsof je niet autistisch bent. Je doet of tracht in ieder geval te doen, zoals een ieder doet met als effect dat je over je grenzen heen gaat en daar krijg je vroeg of laat, de rekening van gepresenteerd. Iets waar ook een term voor uitgevonden is; de autistische burn-out.

Read More →

Autistisch waarnemen

Het was ooit volstrekt niet leuk om met mijn neef, memorie te spelen. Ik moest het hebben van de illustraties op de gestippelde kaartjes. Hij kon aan de achterkant zien of het de lucifers waren of het meisje met het blauwe jurkje en gestrekte armen. Niet omdat hij paranormaal begaafd is, maar omdat hij in één oogopslag het patroon op de achterkant van het kaartje waarneemt en opslaat. Zoveel jaar later kreeg ik een dochter met dezelfde gave. Die zich niet toonde tijdens het spelen van memorie, maar tijdens fietstochten. Ik kon zomaar een dorp verderop te maken krijgen met een wild wiebelende peuter, omdat ze een aantal eenden zag die normaliter in ons eigen dorp bivakkeerden. Met mijn vooringenomen brein heb ik lang gedacht dat ze het verzon, maar gaandeweg de jaren leerde ik wel dat ze werkelijk de ene eend van de andere kan onderscheiden door tekening, maar ook door gedrag. En inmiddels weet ik dat haar gedetailleerde manier van waarnemen, zich niet alleen uit op dat vlak.

Read More →

Levensverhalen en verhalen van en voor hoogbegaafden

S3

Eén van de redenen om ‘levensverhalen’ hoogbegaafden te willen plaatsen is omdat het imago van (hoog)begaafden aan elkaar hangt van vooroordelen. Het zijn nerds met rammelende sociale vaardigheden, studeren gaat vanzelf, ze redden zich wel en het EQ is in de regel weinig ontwikkeld….. et cetera. Persoonlijk denk ik dat als veel meer mensen uit zouden spreken, (hoog)begaafd te zijn dat er een realistischer imago kan ontstaan waardoor er uiteindelijk een beter leef- en werkklimaat kan ontstaan.
Read More →

Starten, schakelen en stoppen met autisme

Mensen met onder meer autisme kunnen last hebben van inertie. Iemand wil of moet iets doen, maar is niet in staat om in beweging te komen. Komt iemand wel in beweging, dan kan iemand weer geheel stilvallen wanneer hij/zij zich (tijdelijk) op iets anders moet richten. Verveling en inertie liggen in elkaars verlengde want verveling kan leiden tot inertie, maar het wezenlijke verschil is dat je bij verveling niet weet wat je moet doen en bij inertie wel. En als iemand dan eindelijk op gang is, dan kan het gebeuren dat hij/zij niet meer kan stoppen, terwijl het hoog tijd is om iets anders te gaan doen. Niets doen kan leiden tot lethargie en depressie. Te veel doen naar een burn-out. Dit speelt voor zowel bezigheden die men moet doen als voor activiteiten die men mag doen. Het is niet alleen de afwas die maar blijft staan.

Read More →

Wat autisme (niet) is

Wilma van Galen

Ondanks je meer dan 1000 hits te zien krijgt bij de grote concurrent van de ‘ouderwetse’ boekhandel, is autisme nog steeds een complexe raadselachtige aandoening die nog wel eens omkleed is met een lading onzin. In dit blog wil ik de meest gangbare visie over autisme uit de doeken doen, maar evengoed een aantal kanttekeningen erbij plaatsen.

Read More →

De tol van verdraagzaamheid

Wilma van Galen 0 Comments

De afstand tussen jou en de ander is door de digitale media verkleind tot een vingerknip ver. Of we nu achter ons bureau zitten en een zinnige gedachte uitdenken of een wandeling maken langs een idyllisch watertje en getroffen worden door de aanblik van een kikker op een lelieblad; we kunnen onze beschouwingen per direct de wereld in laten stuiteren.

Read More →

Wil je een snoepje?

Het weekend daarna. Daar ging ze. Tas gepakt met bovenop, haar zenuwen. Ze had hem binnen zien komen en de kuiltjes in haar wangen, werden meteen kleine kratertjes. Een opvallende verschijning maar dan van het type waar je niet naast in de bus gaat zitten. Zij wel. Als vanzelf schoven ze elkaars richting op en ving hij haar glimlach. “Wil je een snoepje?”

perzik

Read More →

Navelstreng

Ze schreef; letters, woorden, zinnen, alinea’s. De onverstoorbare had ze het zwijgen opgelegd, al wist ze dat de illusie slechts een kwestie van tijd was. De klok liet dan wel niet meer zijn tot razernij brengende getik horen; zijn werk dreef haar voort en dat was te zien aan de groeven op haar polsen die ook in de illusie van de stilte, achter waren gelaten.

Read More →

Kniv in tekst!

Wilma van Galen 0 Comments

 

 

http://theyoungcoffeebook.tumblr.com

Foto> Maaike Den Hartog 

 

Toen ik de eerste keer Kniv oftewel Richard Vink (27) ontmoette, meldde hij al snel dat hij ADD heeft en na een blik in zijn ogen geworpen te hebben, bevestigde hij; “Ja, ook hoogbegaafd”. Ik mocht ‘m interviewen voor een overkoepelende vrijwilligersorganisatie die ‘m schichtig had ingeleid. Zo schichtig als hij ingeleid werd, zo leuk werd dat interview waarvan maar een enkel procent uiteindelijk door het luchtruim vloog. Dik anderhalf jaar later mag ik Richard nogmaals het hemd van het lijf vragen en deze keer hoeft hij nergens om heen te draaien en dat doet hij dan ook niet.

Read More →

error: Content is protected !!